Ik had al een tijdje een vermoeden, maar nu weet ik het zeker.
Het is gewoon te vaak gebeurd, de bewijzen zijn er gewoon. Steeds bevind ik me weer in een soortgelijke situatie en betrap ik me er weer op. En pas geleden viel het kwartje en wist ik het honderd procent zeker:
Ik ben helderziend!
Ja echt! Ik zal het laten zien, ik schets de laatste situatie waarin dat kwartje viel en het zal duidelijk zijn dat ik gelijk heb, let op.
De situatie is wat moeilijk te omschrijven, ik heb het zo vaak meegemaakt nu, de details zijn wat vervaagd, maar de essentie is nog helder.
Ik ben ergens op een willekeurige plek, in gezelschap van mensen die ik wel eens vaker zie. Of juist een tijdje niet meer heb gezien, of die ik regelmatig zo eens tegenkom. Dat maakt eigenlijk niet zoveel uit, mijn gave openbaart zich in al die plaatsen en momenten.
Ik hoef er niet veel voor te doen, het gaat vanzelf.
Ik ga het gesprek aan en we keuvelen over ditjes en datjes. En vaak komt het onderwerp dan al snel op adoptie. En op dat moment...tja....ik weet het niet. Ik denk dat ik connectie maak met een collectief bewustzijn, waarin mijn geest samensmelt met de anderen in mijn omgeving. Ergens in de kosmos raken onze innerlijke energiestromen verstrengeld. Onze aura's nemen elkaars vibraties over en ineens zijn we één. Eén gedachte, één ziel.
En dat blijkt al snel uit ons gesprek...
Ik:
'...Dus ja, we moeten nog een lange tijd wachten voordat we een voorstel uit China krijgen.'
De ander:
'Goh, maar ...'
Ik:
'...die kindertehuizen zitten toch hartstikke vol met kinderen? Nou, dat valt wel mee hoor, dat zit anders dan je denkt.
De ander:
'Maar toch, hoe...'
Ik:
'...kan dat dan dat het zo lang duurt? Tja, dat zit zo..'
(En ik leg uit hoe het in elkaar steekt.)
De ander:
'Das toch erg zeg. En kunnen...'
Ik:
'...wij dan niet switchen van land? Een ander land? Kan, maar dan beginnen we weer van voren af aan, dus daar hebben we geen zin meer in.'
De ander:
'Aha, maar misschien ...'
Ik:
'...is een kindje uit Nederland adopteren een optie? Zou kunnen, maar er komen erg weinig kindjes in Nederland voor adoptie in aanmerking, dus dat is niet echt een optie.'
De ander:
'En ...'
Ik:
'...pleegzorg? Dat is weer een heel andere tak, daar zijn we nog niet klaar voor. Dus voorlopig kiezen we ervoor om te wachten.'
De ander:
'Dat jullie...'
Ik:
'...zo lang op een kindje moeten wachten?'
De ander:
'Ja! Terwijl...'
Ik:
'...elke gek een kind kan krijgen, moeten wij door dit hele proces? Tja, en dat is maar goed ook hoor! Die procedure is er niet voor niets.'
De ander:
'Eigenlijk...'
Ik:
'...zou iedereen een cursus moeten krijgen voordat ze een kind krijgen? Tja, dat zou handig zijn, maar goed, zo werkt het nu eenmaal niet.'
De ander:
'Het is gewoon oneerlijk. zo'n ....'
Ik:
'...Madonna...'
De ander:
'...kan zo een kindje halen in een of ander land en jullie...'
Ik:
'...moeten jaren wachten? Ja, ik weet het, het is niet makkelijk, maar wij hebben niks te eisen. We blijven geduldig en zien wel wat er gaat gebeuren.'
De ander:
'Nou, ik...'
Ik:
'...hoop dat we snel aan de beurt komen? Ja, dat is lief. Maar dat vertel ik je dan de volgende keer wel, hoe het ermee staat. Dan zullen we het vast wel weer over adoptie hebben.'
De ander:
'Ja, misschien...'
Ik:
'...hebben we dan wel een voorstel? Nou, ik denk dat we elkaar wel eerder zien voordat het zover is. Goed, ik moet gaan. Maar voordat ik weg ben, eerst nog even dit...'
De ander:
'Wat dan?'
Ik:
'Kijk in mijn ogen, diep in mijn ogen. Je voelt je zwaar worden, je gaat slapen. Luister naar mijn stem. Als ik bij drie ben, ben je ontspannen.
Eén, je ogen vallen dicht. Luister naar mijn stem, je wordt moe.
Twee, je zakt dieper weg. Je wordt loom. Je ogen zijn dicht en je voelt je fijn. En je luistert naar mijn stem, en naar wat ik zeg.
En drie, je slaapt.
En je luistert en je voelt je fijn. Lekker ontspannen en je luistert naar mijn stem. En wanneer ik in mijn vingers knip dan wordt je weer wakker. En luister naar me, je bent ontspannen.
Als ik in mijn vingers knip dan ben je het vorige gesprek in zijn geheel vergeten. Alle vragen, alle antwoorden, alles is weg. Je weet niets meer van ons gesprek. Je geheugen is leeg, je voelt je ontspannen. Je weet niets meer van dit gesprek. Als we elkaar weer zien in de toekomst, weet je niets meer. Je zult precies dezelfde vragen stellen, want je bent ze vergeten. Je zult precies dezelfde opmerkingen maken, want je bent ze vergeten. Luister naar mijn stem. Je vergeet alles weer, zo gauw ik in mijn vingers knip...'
Knip.
De ander:
'Nou oke, tot ziens dan maar he!'
Ik:
'Ja, tot de volgende keer! Houdoe!'
De ander:
'Houdoe!'
(* Elke overeenkomst met bestaande personen of gebeurtenissen is toevallig of moet zo beschouwd worden.
Berichten
