.

woensdag 30 januari 2008

Update Olympische Spelen

Zei ik in mijn vorige bericht dat de Engelsen allerlei pluimen uitdelen aan China, hoor ik nu ineens heel ander nieuws!

Prins Charles boycot de Olympische Spelen in China!

Hij heeft geen officiële reden gegeven, maar heeft dus wel duidelijk gemaakt dat hij niet aanwezig zal zijn bij de openingsceremonie en ook niet bij ieder ander evenement in China.

Charles is erg bezig met de problematiek va Tibet, en dit zal dan wel ook de meest belangrijke reden zijn, dat hij de Olympische Spelen boycot.

Je kan er meer over lezen in het oorspronkelijke krantenartikel:
Prince Charles' Olympic-sized snub to China.

Goh, ik ben benieuwd of er nog meer prominenten gaan volgen...

dinsdag 29 januari 2008

De oproep Eric van Muiswinkel

Eric van Muiswinkel heeft een oproep gedaan in de Volkskrant: 'Feest niet mee op de Spelen.'

In dit artikel spreekt hij de topsporters aan, die deelnemen aan de Olympische Spelen en doet een oproep om het liefst NIET mee te doen met de Spelen. Uit protest tegen het huidige regime van China.

Hij noemt de voortdurende schending van de mensenrechten, de vervolging van de Falung Gong Beweging, de ‘heropvoedingskampen’, de bemoeienis en onderdrukking in Tibet, martelingen, moorden, noem maar op.

En terecht. Want ook al adopteren we uit China, en zijn we er naar vakantie geweest. Dat wil niet zeggen dat er alleen maar goeds over China valt te vertellen. Want dat is niet zo.

Eric geeft ook wat huiswerk mee:

Lees zoveel mogelijk over de Chinese aanpak van oppositie en ‘staatsvijanden’. Lees het werk van de beroemdste dissident, Harry Wu. Lees de website van zijn Laogai (Chinese Goelag)-Research Foundation. Lees van mevrouw Xiao Rundcrantz, voormalig Officier van ‘Justitie’ in de Volksrepubliek, Mijn rode schaduw, thans in de betere boekhandel.

Dat zijn weer een hoop interessante links die ik zeker ga bekijken. Weer nieuwe zaken om te leren over China.

Ik ben het eens met de strekking van zijn oproep. Want het kan gewoon niet door de beugel.

Neem de perikelen van Hu Jia, een aidsactivist die vorig jaar werd gearresteerd, in verband met zijn strijd voor mensenrechten in het licht van de Olympische Spelen.

Hij schreef een brief naar o.a. de president en premier van China en vroeg om maatregelen tegen de schending van mensenrechten.

Zoals een einde aan het gevangen zetten van mensen die protesteren tegen het onteigenen van hun land waar olympische gebouwen worden neergezet. Of tegen de discriminatie van migrantenarbeiders, of pleiten voor rechten voor de bouwvakkers op de olympische locaties.

Kortom, gewoon de fundamentele waarden zoals ze staan in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties.

Nou ,het gevolg laat zich raden, Hu werd opgepakt en zit nu opgesloten, zonder proces, advocaat of andere rechten waar hij juist voor pleitte.

Eric van Muiswinkel heeft de discussie over mensenrechten, Olympische Spelen en China flink aangezwengeld.

De Chinese ambassadeur in Nederland, Xue Hanqin, gaf zelfs aan dat de huidige discussie over de mensenrechtensituatie in haar land de gevoelens van het Chinese volk kwetst. Ze vind de bezwaren 'ongefundeerd'.

Nogmaals, ik ben het eens met de boodschap van Eric van Muiswinkel, maar ik twijfel bij zijn oproep:

Als ook maar een van jullie, individuele of teamsporter, coach of jurylid, besluit niet naar Peking te gaan, ben ik dankbaar en is mijn missie geslaagd. Want reken maar dat zoiets heel hard aankomt.

Zou dat werkelijk zo hard aankomen? Hoeveel atleten doen er in totaal mee aan de Olympische Spelen? In 2004 waren er dat zo'n 11.000! Hoe hard komt het dan aan, wanneer er een paar Nederlandse sporters ontbreken? Wie merkt dat?

Ik denk dat de Nederlandse maatschappij dat vooral merkt. De handelaren, de zakenlui. Want dit is flink gezichtsverlies voor de Chinezen, een smet op de "guanxi" met Nederland. Misschien dat ze dan toch liever zaken gaan doen met de Engelsen, die alleen maar pluimen aan China uitdeelt, in plaats van die lastige Hollanders.

Nee, ik denk, wanneer je dan toch iets wilt betekenen in deze discussie, als topsporter, dat je beter gewoon naar China kunt gaan. En dan van daaruit, voor zover dat kan in hun situatie, een boodschap over brengt over de mensenrechten situatie.

En dat kan heel subtiel. Eerst een medaille halen, en wanneer je dan op dat podium staat, om het goud in ontvangst te nemen, een mooi t-shirt draagt, met een klein logo van Amnesty International erop. :-)

Of tijdens een interview praten over het leveren van een topprestatie. Dat iedereen aan de top kan komen, als je maar je best doet. En dan een beetje refereren tussen de regels dat China ook de top kan bereiken op mensenrechten gebied. Ik noem maar wat.

Ik heb makkelijk praten, ik zit straks voor de televisie met een zak chips naar de Olympische Spelen te kijken. Ik heb geen invloed op de hotemetoten aldaar. het enige wat ik kan doen is af en toe aandacht besteden aan de situatie in China.

En dat heb ik bij deze gedaan...

Oja, tot slot nog een suggestie op de opmerking van Eric van Muiswinkel:

Feest niet mee. Niet binnen de lijnen en al helemaal niet in het Holland Heineken House. De Chinese organisatie wilde graag van te voren inzage in de teksten die Marco Borsato daar van plan is te zingen of we ze even voor de politie in het Engels wilden vertalen. Wat hebben we gelachen om dat berichtje in de krant. Je kan het ook anders opvatten.

Ik vind het nummer 'Rood' wel toepasselijk om in China te zingen! Een mooie referentie naar het 'rode' communisme, waar de kleur voor staat, en waar de kleur eigenlijk voor zou moeten staan. Ik ben benieuwd of dat nummer door de censuur is gekomen...

zaterdag 26 januari 2008

TV-tip: The Cave of The Yellow Dog

Nog snel een TV-tip op de valreep.

Vanmiddag:

13:40 uur op Nederland 2: The Cave of The Yellow Dog.

Een Duits-Mongoolse produktie die zich afspeelt op een Mongoolse steppe. Daar leeft een nomadenfamilie, samen met hun kudde schapen. Op een dag vindt de oudste dochter Nansal een zwerfhond, die ze Zochor (Vlekje) noemt. Ondanks de protesten van haar vader, houdt ze de hond.

Op een dag verdwaalt nansal op de steppe en komt ze bij een oude vrouw die haar het principe van reincarnatie uitlegt. Over de ziel, die steeds verhuist van lichaam tot lichaam, todat ze een hond wordt om daarna weer als mens geboren te worden.

Zal de hond Zochor alleen moeten achterblijven, wanneer het gezin zijn tenten opbreekt en verder trekt?

Deze film staat al een tijdje op mijn verlanglijst om te zien, en nu is het zover dus! Ik heb meteen de video ingesteld, dan kunnen we hem samen op ons gemak bekijken.

De recensies zijn allemaal bijzonder positief!

Wat de film ook bijzonder maakt, is dat er geen echte acteurs worden gebruikt in deze film. De mensen die we zien, zijn echte nomaden, en zij laten zien hoe hun eigen leven eruit ziet. Dat maakt de film een kruising tussen een documentaire en fictie.

Enkele citaten:
(klik op de links voor de volledige recensie)

Prachtige vérdragende beelden, landschappen en mensen gebeeldhouwd uit rauwe beeldgeniekheid. Wie ooit in de Tibetaanse of Mongoolse steppe geweest is, kan bovendien beamen: de mens wordt vermalen tot volstrekte nietigheid bij de grootsheid van natuur, luchten en weersinvloeden. De familie Batchuduun is ondermeer getekend met altijd rode wangen door het eenzame en eenvoudige leven in onherbergzame natuur, en is volstrekt authentiek in hun leven rondom hun yurt en de dieren.

Dat is eindexamenwerk en meesterproef ineen! Die prestatie is niet alleen productietechnisch subliem. The Cave of the Yellow Dog is vooral zo weergaloos omdat hij ons oh-zo-doorgewinterde-Westerse-filmkijkers weer gewoon laat kijken. Vertrouw maar op je ogen om de schoonheid van het alledaagse te zien, zegt de film.

Klik hier voor de trailer.

Dus...snel gaan kijken!! En laat even weten wat je ervan vond!

woensdag 23 januari 2008

De rode of de blauwe pil?

Kennen jullie de film 'The Matrix'?

Ik ga de film niet vertellen, ga hem zelf maar eens kijken. Maar het gaat om een bepaald moment in de film. De hoofdrolspeler Neo moet op een bepaald moment een belangrijke keuze maken.

Een keuze tussen een blauwe of een rode pil.

De blauwe pil staat voor het leven zoals we die nu ervaren, een leven gevuld met gewoontes, de dingen die we denken te kennen, alles is goed zoals het is.

De rode pil is iets onbekends, symbool voor risico, twijfels en vragen. Een zoektocht naar de waarheid, en wanneer je die vind, kan het je hele leven en de hele wereld veranderen.

Eigenlijk is dit een heel dom voorbeeld om een keuze van ons te illustreren. Want denk maar niet dat dit over een zware beslissing gaat hoor.

Het is niet de keuze tussen 'doorgaan' of 'stoppen' met adoptie. Het is niet de keuze tussen 'special need' of 'non special need'. Het is ook niet de keuze tussen 'China' of 'switchen naar een ander land.' Al deze keuzes hebben we al een keer gemaakt en niet zo heel lang geleden ook een keer heroverwogen.

Eigenlijk is het iets heel 'onbenulligs'.

Het gaat om de volgende keuze....

Waar gaan we naar toe op vakantie?!


Gisteren hebben we een gezellige wachtgroepavond gehad. Met als thema, vakantie in China. We hebben gezellig naar foto's en dia's zitten kijken, een geslaagde avond.

Maar...nu zitten we dus met een probleem. Want al die foto's brengen weer wat kriebels van binnen...en ja, nu kan het nog... of niet....of toch? Wat doen we?

Op vakantie naar Engeland? Of op vakantie naar China? De blauwe of de rode pil?

Op vakantie naar China?

We zijn al naar China geweest, en dat was goed bevallen. China is een prachtig land en zo groot, er is nog genoeg te zien. We zullen er zeker weer genieten van de mensen, de natuur en cultuur, het eten. Noem maar op.

Maar ja, we gaan er in de toekomst ook nog naar toe. Liefst volgend jaar nog! Om ons kind op te halen! En daarna nog wel vaker, voor een eventuele tweede, of anders als rootsreis.

En zo'n reis is toch wel behoorlijk prijzig. We kunnen het wel betalen, maar toch. Het hakt er toch wel in. We zijn toch zeker zo'n 2000 euro per persoon kwijt, dat is veel geld. Dat geld kunnen we ook gebruiken voor andere dingen.

Hm.

Op vakantie naar Engeland?

We zijn al naar Engeland geweest, en dat was goed bevallen. Engeland is een prachtig land en zo groot, er is nog genoeg te zien. We zullen er zeker weer genieten van de mensen, de natuur en cultuur, het eten. Noem maar op.

En eigenlijk hebben we al beslist dat we naar Engeland gaan. Dat zei ik al in ons jaaroverzicht. Je kan er lekker wandelen, en op zoek gaan naar graancirkels. En van die mooie cottages bekijken en die typische Engelse tuinen bekijken. En mooie kathedralen, prachtige bossen, heuvels. De Engelse kneuterigheid, de historie, Harry Potter....

ACH WAT! We gaan naar Engeland!

China komt toch wel een keer. En we hadden onze zin toch al op Engeland gezet. Dus dat gaat gewoon door! We doen het nu wel iets luxer dan anders. Niet kamperen, maar eens een keer Bed and Breakfast. En eventueel een keer met de tent tussendoor.

Jaaa! Dat doen we! We gaan naar The Cotswolds! Mooi! De slogan vat het ook prima samen: 'An Area of Outstanding Natural Beauty'

Lekker Bed and Breakfast en veel wandelen. Ik heb al meteen een pagina gevonden met wandelingen. We hebben er zin in!!

Maar goed, eigenlijk heb ik dit hele stuk dus voor niks geschreven. Ik had net zo goed kunnen schrijven: 'We gaan naar Engeland op vakantie, naar het gebied the Cotswolds.' Punt.

Maar zo zijn jullie toch weer even getuige geweest van wat gedachten die ons hebben bezig gehouden. En vooruit, ik plak er een leerzame boodschap achteraan...

Niet alles hoeft om adoptie en China te draaien! Het gaat erom dat je geniet van de tijd die je samen met elkaar doorbrengt. Niet wachten op wat komen gaat, niet te lang stil staan bij wat nog moet gebeuren. Doe de dingen waar je nu nog tijd voor hebt, die je graag wil doen. Het hoeft niet groots te zijn, de kleine dingen zijn ook de moeite waard. Geniet!

Of zoiets dan.

UK, here we come!

donderdag 17 januari 2008

TV-tip: China voor Beginners

Vorige week heb ik de eerste aflevering gezien, maar heb ik er nog niets over geschreven. Maar nu wel!

Ren vandaag nog naar de televisie en kijk vanavond naar het programma:

China voor beginners
Op CANVAS (Belgie 2)
Om 21:10 uur.


Echt een aanrader, een leerzaam en interessant programma over China. De schrijfster Lulu Wang vangt steeds een bekende Vlaming op en dient als gids in haar geboorteland.

Steeds wordt er een ander thema behandeld. En het zijn niet echt standaard thema's.

1. Sport en Olympische Spelen
2. Filosofie
3. Kunst
4. Mode
5. Media en televisie
6. Politiek
7. Humor
8. Muziek en Jongerencultuur
9. Man - Vrouw relaties
10. Natuurwetenschap.

Vandaag gaat Raf Walschaerts (bekend van Kommil Foo) naar China. Lees hier wat hij er zelf van vond.

Raf Walschaerts trekt naar Chengdu, in de provincie Sichuan, om er de levensfilosofie van de Chinezen te onderzoeken.

Hij begint in het volkspark van Chengdu waar dagelijks honderden Chinezen Tai Chi beoefenen. In de Chinese middelbare school stellen de leerlingen geen vragen maar leren alles luidop uit het hoofd: deze en nog andere confucianistische opvattingen zijn nog steeds aan de orde van de dag in China, Raf en Lulu doen mee.

In de onvolprezen Qinyanggong Tempel krijgt Raf inzicht in het Taoisme en krijgt er ook een opdracht van een Tai Chi-meester : hij wordt op pelgrimstocht gestuurd.... Raf en Lulu ontmoeten dorpelingen in het zuiden van Sichuan: ze krijgen een maaltijd aangeboden en Raf zingt uit dankbaarheid een lied voor hen.

Via de Leshan-Boeddha - de grootste Boeddha ter wereld - bereiken Raf en Lulu uiteindelijk de heilige Emei berg. Hier laat Lulu Raf achter. Gedurende 48 uur beklimt Raf de duizenden trappen van Mount Emei en bezoekt hij verschillende kloosters...

Uiteindelijk - kapot van vermoeidheid - bereikt hij de top van MountEmei. Lulu Wang trakteert hem nadien op een natuurlijk hetebron-waterbad. Terug in de stad bespreekt Raf de vrijheid van meningsuiting met een professor Religieuze Wetenschappen.

Tot slot gaat Raf terug naar de Qinyanggong Tempel: Raf schreef een lied voor de Tai Chi-meester en de Taoistische monniken en performt het lied uit eerbied voor "zijn" meester.


Leuk! Wij gaan zeker kijken, er komen allemaal plaatsen aan bod waar we zelf ook zijn geweest! Chengdu, de parken in Chengdu, Leshan, het Buddha-beeld, mooi om dat weer terug te zien.

Zeg! Wat doen jullie hier nog? Zet die computer uit en hup, naar de televisie!
Kom daarna maar terug en vertel maar eens wat jullie ervan vonden!

Veel plezier!

dinsdag 15 januari 2008

Zeg Kaaaaaas!

Een mooie glimlach is een teken van beschaving.

Goede manieren zijn belangrijk. De hele wereld kijkt naar ons en wij moeten laten zien hoe sierlijk en beschaafd we zijn.

Dat zijn de woorden van studente Wang Hong. Zij zit op de Changping school ergens in Beijing. Gewoonlijk een stewardessenopleiding, maar op dit moment worden er honderden jonge vrouwen getraind in een zeer belangrijke taak voor de Olympische Spelen.

'De Glimlach'

Het gaat niet alleen om de glimlach. Het gaat om de taak van 'medaille-omhangster'. De vrouwen die straks de winnaars van de Olympische Spelen een medaille mogen omhangen. Met gratie, sierlijk, schoonheid en vooral een big smile.

Op de school leren de dames hoe ze moeten bewegen en lachen. En natuurlijk gaat dat op de typische Chinese manier. Met militaire discipline!

Allemaal op een rijtje, een perfecte lach op hun gezicht. Er mogen 6 tot 8 tanden zichtbaar zijn, en de lach moet van diep binnenuit komen, zodat de ogen gaan stralen. En zoiets train je bijvoorbeeld, door minstens een uur te oefenen, krampachtig met eetstokjes tussen je tanden geklemd.

Verder leren ze te buigen, in hoeken van 15, 30 en 45 graden. Terwijl het dienblad wat ze in hun handen houden, steeds parallel moet blijven met de grond. Op het dienblad twee flessen met water en een boek of tijdschrift.

En vergeet ondertussen de andere trainingen niet. Boeken balanceren op het hoofd, vreemde talen zoals Engels, lessen in cultuur en het bestuderen van voorgaande medaille-uitreiksters, hun kleding, hun houding.

En ook lichamelijk moeten de dames aan bepaalde eisen voldoen. Geen tatoeages, geen pukkels of puistjes. Tussen de 1,68 en 1,72 meter groot. Een rank, vrouwelijk postuur. Mooie vrouwen dus!

Veel oefenen thuis voor de spiegel kan ook nuttig zijn, de concurrentie is moordend. Er hebben zo'n 800.000 mensen gesolliciteerd voor de 100.000 vrijwilligersplaatsen. Hiervan zijn er zo'n 380 plaatsen vrij voor de medaille uitreiking.

"Het is mijn droom een medaille uit te reiken aan mijn held de hordenloper Liu Xiang zegt de zeventien jarige Wang Hong.

Helaas voor haar, zal haar droom niet uitkomen. Van haar school zijn er 9 kandidaten uitgekozen, zij zat daar niet bij. Teleurgesteld is ze wel, maar ze hoopt dat ze dan nog stewardess kan worden.

Daar kan ze haar goed getrainde glimlach vast wel gebruiken!

Wanneer de Olympische Spelen worden uitgezonden, ga ik er eens goed voor zitten. Niet om al die sporten te bekijken, maar om eens te kijken of de medaille-omhangsters echt zo goed kunnen glimlachen als ze beweren! Vast wel, met de typische Chinese trainingsmethodes zal die glimlach nog jaren op hun gezicht zitten geplakt.

Arme meiden.....misschien dat zij ook een medaille verdienen voor hun inzet! Die wil ik ze graag persoonlijk komen omhangen in China.

En stel (misschien, ooit, waarschijnlijk, wie weet) dat we tegen die tijd op zijn minst een voorstel hebben gekregen, dan zal ik zeker de grootste glimlach hebben van iedereen!!

vrijdag 11 januari 2008

Geef de zak de zak

Al een hele tijd proberen we het rustig aan te doen met plastic zakjes. Zo vaak mogelijk een eigen tas meenemen, helpt al goed. En wanneer we dan een plastic zak meekrijgen, dan gebruiken we die meerdere malen, of we gebruiken hem uiteindelijk als vuilniszak. Zo houden we ons 'plastic-zak-gebruik' op een minimum.

Diverse landen proberen het gebruik van plastic zakjes in te dammen. Want de besparingen gaan echt over gigantische aantallen! Zoals in een stad als San Francisco, daar zwerven zo'n 180 miljoen zakjes rond! Dat is 1 stad!

Wereldwijd schijnt het om 1 biljoen plastic zakjes te gaan. Dat is een 1 met 12 nullen! En zei ik al dat dit cijfer per jaar betreft?

Het verbod op plastic zakjes in San Francisco riep heel veel weerstand op in het hele land. De prijzen zouden stijgen in de winkels, initiatieven van recyclen van plastic zouden niet meer van de grond afkomen, enz. Maar ja, dat soort praat zijn we gewend van de Amerikanen, kijk maar naar hun argumenten tegen het Kyoto protocol enzo.

Maar het werkt wel degelijk. In 2002 kwam er een extra prijs op plastic zakjes in Ierland. Het gebruik van de zakjes liep met 95% terug! Het helpt dus wel!

Andere landen volgden snel met een plastic zakken beleid, Australie, Oeganda, Taiwan, enz. En nu...nu is China aan de beurt!

En dat gebeurt op de degelijke Chinese manier. Heel simpel, op 1 juni van dit jaar, zijn die hele dunne plastic zakken verboden en voor dikkere tassen moet betaald worden. Dus daar zal het gebruik ervan ook wel drastisch gaan dalen.

Wat bespaart dat dan? Nou, het verbod geldt voor heel China. En al die Chinezen gebruiken zo'n 3 miljard plastic zakjes per dag! Plastic is een olie product, dat scheelt zo'n 37 miljoen vaten ruwe olie per jaar. Dat zijn flinke cijfers.

Wat dat betreft laat China er geen gras over groeien, gewoon, hoppetee, een verbod. En er zullen vast wel meer maatregelen volgen, die net zo drastisch worden ingevoerd. Zolang dat op milieugebied is, is dat een goede zaak!

Hm, China heeft al eens een Culturele Revolutie gehad, dat was niet zo'n succes. Als ze dat nou eens gaan goedmaken met een Groene Revolutie?

Zou dat werken? Als ik dat idee nou eens aan China voorleg, dat vinden ze vast een goeie slogan, zouden we dan voorrang krijgen op de wachtlijst bij het CCAA?

Hmmmmmm (kijkt peinzend voor zich uit....)

woensdag 9 januari 2008

Geheim

Zoals jullie weten is China of de Chinese overheid, erg goed in dingen "verbergen".

Zoals de schending van de mensenrechten, ergens weggestopt in obscure plekjes. Of de talloze onderbetaalde werknemers slaven, verborgen in fabrieken. Of de armoede in de grote steden, door de arme wijken te slopen en te vervangen door hoge, prestigieuze gebouwen. Ik noem maar wat.

En nu is er weer een nieuw onderwerp verdwenen in een kluis, verborgen voor de gemiddelde mens:

DE CCAA UPDATES!!

Sinds kort staat er de volgende mededeling op de website van het CCAA, op de plek, waar gewoonlijk de data staat van de dossiers die behandeld zijn:

The information included in the Documents Processing has moved to the CCAA Work System. Adoptive families who would like to get the information, please check through your adoption agency.

Nou, dat is duidelijk dus. Het CCAA maakt niet meer openbaar, welke dossiers ze hebben behandeld. Deze gegevens zijn alleen nog maar beschikbaar voor de adoptiebureau's die zich geregistreerd hebben in het "CCAA Work Systeem".

Eigenlijk is het geen verrassing, al ergens in mei vorig jaar was er al een vermoeden dat de updates zouden verdwijnen van de website. En nu is het CCAA dus begonnen aan hun goede voornemens en hebben ze de informatie van de website gehaald.

Wat betekent dit voor ons?

RUST!!!


Nooit meer in de zenuwen zitten aan het eind van de maand! Nooit meer grafiekjes, rekenmethodes, teleurstellingen, kansberekeningen, nachtmerries of doemscenario's.

Ons rest nog slechts Hemelse Onwetendheid! Een wit onbeschreven vel! Een meditatieve leegte in ons hoofd! Nu kunnen we onze gedachten eindelijk ergens anders op richten.

Bijvoorbeeld op het knagende gevoel dat ons vanaf nu zal lastig vallen! De zenuwslopende werking van het 'niets weten'! De 'wat-als' demonen, de gekmakende geruchtenstroom die zich zal gaan verhevigen, de kwelling van het informatietekort! Aaargh!

Maar serieus. Er kunnen een aantal dingen gebeuren.

Ik hoop dat Wereldkinderen toegang heeft tot de informatie bij het CCAA en dat zij voortaan de cijfers bekend maken op hun site. Maar ik vraag me wel af, wat voor gegevens ze dan te zien krijgen. Gewoon data voor alle dossiers wereldwijd, zoals op de website stond? Of alleen maar de dossiers die voor Wereldkinderen van toepassing zijn?

En zal Wereldkinderen bereid zijn om voor deze informatie te betalen?

Ergens zal er wel een informatiebron verschijnen, waarin de cijfers ons nu via een omweggetje gaan bereiken. Misschien (slik) moet ik wat vaker naar RumorQueen gaan, ook daar zal vast wel weer via via informatie verschijnen.

De kracht van het Internet en de mensen die daaraan verbonden zijn is groot. Ik heb er wel vertrouwen in dat het wel goed komt....

Als je zo vergelijkt met andere adoptietrajecten, andere landen van waaruit geadopteerd wordt, dan hebben we eigenlijk niets te klagen gehad. We hadden het geluk dat China de informatie in het openbaar bracht, maar volgens mij was dat een uitzondering! We kennen genoeg mensen die het al die tijd zonder zulke informatie moesten stellen, en ook zij staan nog steeds op hun voeten en kunnen nog lachen. Dus dat komt wel goed.

Ik zie wel wat de toekomst ons gaat brengen. Voorlopig blijf ik nog even weg van alle geruchten, want ik zag al paniek hier en daar. Reacties van: 'Wat moeten we nu! Aaargh!!' tot 'Zie je wel! China stopt met het adoptieprogramma, voorgoed!'

Het zal even wennen zijn, maar ook hier komen we wel weer overheen. Van wie is dat liedje ook alweer, met die tekst: 'Even slikken en weer doorgaan...'?

Die zal ik eens gaan opzoeken, heb ik weer wat om de wachttijd door te komen.

Dit zal vast niet het laatste zijn wat erover wordt gezegd, wie weet tot de volgende maand!

zondag 6 januari 2008

Boekentip: Een gemiste kans


Een gemiste kans
Het verhaal van een afstandsmoeder

Door: Renée de Bode-Grollée
Met een voorwoord van René Hoksbergen


ISBN 978-90-5911-578-1
NUR 400
Formaat 13,5 x 21,5 cm
160 pagina’s
Paperback € 17,95

‘De tijd heeft mij geleerd dat ik hier niet alleen in sta. Ik bevind mij in gezelschap van vele getraumatiseerde adoptiekinderen en hun geboortemoeders.’

Renée de Bode gaat in het gevoelige boek Een gemiste kans in op de problematiek van adoptie. Wat dit boek bijzonder en belangrijk maakt, is dat hier de positie van de afstandsmoeder centraal staat, een facet dat veelal buiten beeld van de samenleving blijft.
De Bode dicht dit gat in de literatuur met dit aangrijpende relaas.

‘Ik balanceerde op één been’, schrijft ze, ‘maar ik sta weer.’

Renée de Bode (1948) werd geboren in Rotterdam. Een gemiste kans is haar opvallende en belangwekkende debuut





Meer dan 2 jaar geleden zijn we ooit naar een aantal bijeenkomsten van de FIOM geweest.

Dit waren bijeenkomsten, waarbij alle partijen van de adoptiedriehoek aanwezig waren, en waarbij er verschillende thema's werden behandeld en besproken. Met name ook de nadruk op de samenhang van die drie partijen.

Die bijeenkomsten waren echt super heftig. Emotioneel vooral en zeer, zeeeeer indrukwekkend. Links naar de verslagen van die bijeenkomsten vind je onder aan dit stukje, mocht je geinteresseerd zijn.

Tijdens de allereerste bijeenkomst was de eerste partij van de adoptiedriehoek aan de beurt.

De afstandsmoeder.

Ga eens bij jezelf te rade en vraag je eens af. Hoe vaak heb je aan de afstandmoeder gedacht, toen je bezig was (of nog bent) met het adoptieproces?

Ik geef eerlijk toe, dat ik vaker aan ons zelf als adoptieouder dacht, of aan ons toekomstige adoptiekind. Maar niet zo vaak aan de biologische moeder, de 'afstandsmoeder'. (Afstandelijk raar woord eigenlijk.)

Tot aan die bewuste FIOM bijeenkomst. Vanaf dat moment had het begrip afstandsmoeder een gezicht gekregen. Een gezicht, een verhaal, en gevoel. Tijdens die avond waren we getuige van het verhaal (meerdere verhalen) van mensen die afstand hebben moeten doen van hun kind.

Een van de afstandsmoeders was Renee de Bode. Haar verhaal had diepe indruk op ons gemaakt. Later hebben we elkaar ook nog gesproken en sindsdien is zij altijd in onze gedachten geweest.

Tijdens ons gesprek gaf ze al aan, dat ze haar gevoelens op papier aan het zetten was en wie weet zou er ooit een boek uitkomen. En die uitspraak werd concreter, toen ik haar in maart vorig jaar op televisie zag, voorlezend uit een manuscript van haar aanstaande boek.

En nu is het zover, haar boek ligt in de winkels. (En eentje daarvan ook in ons huis.)

Al die emoties, al die gevoelens, haar persoonlijke verhaal, haar gedachten, staan nu op papier. Voor iedereen te lezen. Ik heb al een klein stukje van haar verhaal meegekregen tijdens die FIOM bijeenkomst, dat was al indrukwekkend. En nu ligt het volledige verhaal te wachten om gelezen te worden....

Alinda heeft het al gelezen, ik ga er binnenkort aan beginnen. Later zetten we misschien ook nog wel een persoonlijke mening op het weblog, wat we ervan vonden.

Maar hoe dan ook, ik wil dit boek aanraden om te lezen. Dit is een verhaal, een kant van 'adoptie', waar je je als adoptieouder zo bewust van moet zijn. Want het raakt gewoon alles. Het adoptiekind, de adoptieouders en de biologische moeder. De relatie tussen deze partijen. Hoe ingewikkeld het kan zijn, het verdriet erachter, de pijn, alles.

Voor ons, als aanstaande adoptieouders van een kind uit China, zal de afstandsmoeder hoogst waarschijnlijk onbekend blijven. Laat staan om welke reden ze afstand heeft gedaan van haar kind.

Dankzij het boek van Renee de Bode kunnen we toch enigszins iets meekrijgen van het verhaal van een afstandsmoeder. En kunnen we dat meenemen voor later, wanneer ons kind vragen gaat stellen over zijn of haar afkomst, over de 'geboortemoeder', over het waarom.

Het is dan wel niet het verhaal van zijn of haar Chinese moeder, maar wel het verhaal van een moeder. Dat is het verband.

Goed, je kan nog meer over haar verhaal lezen in dit artikel van het AD.

Wanneer je de verslagen van de FIOM wilt lezen:

Bijeenkomst 1: Afstandsmoeders
Bijeenkomst 2: Geadopteerden
Bijeenkomst 3: Adoptieouders
Bijeenkomst 4: Slot (deel 1)
Bijeenkomst 4: Slot (deel 2).

Mocht je het boek al hebben of je hebt het al gelezen, laat het dan weten in de reacties wat je ervan vond!

donderdag 3 januari 2008

CCAA update januari

Goed.

Gisteravond had ik nog goeie zin. Na de mededeling van het CCAA weer wat minder:

The CCAA has finished the placement of children for the families whose adoption application documents were registered with our office before December 19, 2005.

Een aantal van 5 dagen gematched. Jawel, maar liefst 5.

Laat ik het dit jaar wat anders aanpakken. Niet zoveel grafiekjes meer, alleen nog maar van het aantal dagen dat gematched is.

De wachttijd geloven we wel, dat zet ik wel in een staatje met cijfers ofzo.

Aantal dagen aan dossiers die gematched zijn



Het is wel duidelijk eigenlijk. Bijna heel 2007 is er, sinds de terugval aan doorlooptijd, gewoon gemiddeld 5,6 dagen per maand aan dossiers gematched. Punt.

En niets wijst erop dat dit nog sneller gaat. Al die geruchten op Rumorqueen ten spijt, of alle prognoses van deskundigen. De tekens zijn duidelijk. De vraag blijft hoog, het aanbod blijft laag. Het tempo blijft gelijk.

Het rekenen wordt nu een stuk makkelijker. De uitkomst een stuk triester.

Hoeveel dagen hebben we nog te gaan tot onze LID van 10 mei 2006?

142 dagen.

Deel dat aantal door 5,6 en je krijgt het aantal maanden dat we nog moeten wachten:

25 maanden

Op welke datum leven we dan, na die 25 maanden? Dan zitten we in:

februari 2010

Dat wordt mijn prognose:

voorstel in februari 2010

Wat voor beweringen kan ik nu gaan doen? Niets is zeker, maar een beetje gezond denkwerk brengt me tot de volgende overpeinzingen.

De datum schuift nog verder in de tijd
- wanneer alles stil ligt tijdens de Olympische spelen
- wanneer binnenlandse adoptie stijgt in China

De datum komt dichterbij
- wanneer er meer mensen afhaken en hun dossier terughalen
- wanneer er meer kinderen beschikbaar komen voor buitenlandse adoptie

En eerlijk gezegd, denk ik dat de eerste twee punten realistischer zijn, dan de laatste twee. Wat jullie?

Dus...tja.

Onze verwachtingen:

- documenten gekoppeld aan kind: midden februari 2010

Laat ik het hier maar bij houden...

woensdag 2 januari 2008

U wilt op reis.....

Kijk diep in deze spiraal.....en luister naar mijn woorden....

Image


U wilt ineens op reis...naar China! Ja!

Lekker even weg, voor een week ofzo. Op weg naar Beijing. En wel zo snel mogelijk!! Al op 2 februari!

U voelt de drang om te gaan lopen op de Chinese muur. Een bezoek aan de Verboden Stad. De hele stad Beijing ligt aan uw voeten.

En sterker nog, u wilt graag Chinees nieuwjaar meemaken! Dat kan!! Live! In China! In Beijing!! Uniek!! Jaaaaa! Dat wilt u!!

Zo graag!!

Dus pak die muis...en klik dan langzaam maar wel resoluut op deze link:

KERSTSHOPPEN IN BEIJING

Boek die reis!! Op 2 februari!!

U zult dan een leuk reisgezelschap hebben. Met aardige mensen.

Lieve mensen ook, die ook een heel lief adoptiekindje uit China hebben. En zij zullen u eeuwig dankbaar zijn, want die ene boeking van u! UW boeking! Is de reden dat hun reis zal doorgaan!!

En u gaat dan ook mee!! Klik op de link!! Kijk naar de spiraal....

Woeoeoeoeooeoe, jaaaa, toe maar.....

Image


O jaaa, en wacht...u wilt nog 2 mensen meer meenemen....dus u boekt voor 2 personen extra!!

Ziet u het voor u? Wie zijn die twee mensen?
Kijk goed..... Jaaahaaa...dat zijn...dat zijn....
Patrick en Alinda!! Woeoeooeoe!

Blijf kijken, volg de spiraal...

Uw hand klikt, u boekt en u voelt zich prettig.....
Jaaa, prettig....helemaal warm van binnen...zo warm.....

U wilt iets geks doen...jaaa! Doe gek!!

Wat doet u? U betaalt de gehele reis voor Patrick en Alinda..... Wat fijn!!!

Woeoeoeoieieieoeoeo, volg de lijnen...jaaaaaaa...

Klikkerdeklik...toe maar...

U voelt zich goed....u bent blij...

Iedereen is blij....

Deel uw blijdschap.....woeoeoeoeiiiiiii!

Spiraal...kijk...klik.....

Image