Adoptielog

Hoe lang moet je wachten totdat je op zoek gaat naar de roots?

2012-01-23T12:00:00.000+01:00

Hoe lang moet je wachten totdat je gaat zoeken naar de achtergrond van je kind?

De meningen zijn verdeeld.

- ik wacht totdat mijn kind er behoefte aan heeft

- pas als mijn kind toestemming geeft, gaan we op zoek

- hoe eerder we ermee beginnen, hoe beter

- de zoektocht is voor de geadopteerde zelf, wij doen niets

- we houden de contacten die we nu hebben warm, maar doen niets actiefs

En zo zijn er vast nog meer meningen, maar dit zijn volgens mij de meest voorkomende.

De beslissing om actief voor je kind te gaan zoeken, is best moeilijk. Er zijn geadopteerden die vinden dat dit iets van hen is, waar adoptieouders vanaf moeten blijven.

Maar dat kan adoptieouders in een dilemma brengen. Want stel je eens voor dat de kans groot is, dat er helemaal geen informatie beschikbaar meer is, wanneer je wacht totdat je er gericht en bewust met je kind over kan praten, en blijkt dat hij of zij wel behoefte heeft aan een zoektocht?

Je wil het beste voor je kind, je wilt hun mogelijke wens ook respecteren. Hadden we maar een kristallen bol die in de toekomst kan kijken.

Dat zit er niet in, we kunnen alleen naar het hier en nu kijken. Dat doe ik ook. En in ons geval geven foto's als deze de doorslag om niet al te lang te wachten ....

Het betreft het dorp Yangjicun in Guangzhou.

Oh enne... Nog Gelukkig Nieuwjaar!

Film: Winter Vacation (Han Jia)

2012-01-03T12:00:00.000+01:00

Surfend over het net, kwam ik op de trailer van Winter Vacation.

Een Chinese film over ... tja ...over niets.

Een film waar je geduldig moet zijn. Geen actie, geen spannende twists, maar een komedie. Een droogkomisch portret, met de nadruk op droog.

Li Hongqi’s derde speelfilm is een droogkomisch portret van een groep jongeren in een mistroostig industriestadje in het noorden van China.

In weerwil van alle propaganda over het nieuwe China dat trots, ondernemend en vol energie de 21ste eeuw is binnengestapt, blijken de kinderen fut- en ambitieloos. Ze hangen verveeld en doelloos rond, en hebben niet eens de energie om herrie te trappen. Van dit tamelijk beklemmende gegeven maakte Hongqi een laconiek generatieportret.

Het resultaat is al vergeleken met het werk van bekende ‘deadpan’-regisseurs als Jim Jarmusch en Aki Kaurismäki. Van de jury van het filmfestival van Locarno kreeg Winter Vacation een Gouden Luipaard toegekend. De Kring van Nederlandse Filmjournalisten beloonde de film tijdens het afgelopen International Film Festival Rotterdam met de KNF-prijs.

Een trailer:

Hetzelfde jongetje in de trailer is ook in een andere scene te zien.
Waar een klein kindje aan hem vraagt:

'Wat wil je later worden als je groot bent?'
Waarop hij antwoord:
'Een wees.'

Ik ben erg benieuwd naar deze film. Hij doet me een beetje denken aan een Duitse film Schultze gets the blues, ook zo'n trage, bijna saaie, maar toch grappige film.

Eens kijken of ik hem kan vinden!

Film over adoptie: De Indiaan

2011-12-28T12:00:00.000+01:00

Een tijdje terug hebben we de dvd van de film: De Indiaan gekregen van Sinterklaas.

In 2009 kwam deze film in de bioscoop en had ik er al een stukje over geschreven. Ruim twee jaar later hebben we hem nu dus zelf gezien op dvd.

DE INDIAAN vertelt het verhaal van de achtjarige Koos die graag op zijn imposante, oer-Hollandse vader wil lijken. Eenvoudig is dat echter niet, aangezien hij is geadopteerd uit Peru en dus klein en donker is. Dan ziet hij voor de supermarkt een Peruaanse jongen die vreemde muziek staat te maken. Zo komt hij erachter dat ook hij van oorsprong een indiaan is. Vanaf dat moment doet hij er alles aan om, ondanks zijn Hollandse ouders, een waarachtige indiaan te zijn.

Je zou de film helemaal kunnen ontleden en tegenover het huidige beeld van adoptie kunnen zetten. En dan zie je inderdaad dingen waarbij je je achter de oren krabt, of tegenwoordig adoptieouders nog zo reageren. En er wordt niet echt een genuanceerd beeld gegeven van adoptie en de zoektocht naar de roots.

Maar wanneer je daar nou eens voorbij kijkt, dan zie je een leuke jeugdfilm, die op leeftijdsniveau de nodige strubbelingen aanstipt waar je mee kan worstelen als geadopteerde. Identiteit, acceptatie, loyaliteit. En ook het worstelen van adoptieouders met moeilijke vragen, hoe ga je daarmee om?

Dat alles in een onderhoudend verhaal, met een happy end, met voor de gevoeligen onder ons de kans op een traantje aan het eind.

Voor een habbekrats te koop bij de witte boekenmarkt of tweedehands online, een leuke film om eens te bekijken.

Tegemoetkoming adoptiekosten wordt ingevoerd

2011-12-24T12:00:00.000+01:00

Het heeft een tijdje op zich laten wachten, maar het is nu uiteindelijk rond:

Per 1 januari 2012:

Adoptieouders die interlandelijk een kind hebben geadopteerd, krijgen onder voorwaarden een tegemoetkoming in de kosten. De tegemoetkoming wordt eenmalig uitgekeerd en is een vast bedrag van € 3.700,-.

Klik hier voor meer informatie bij Agentschap SZW.

Boek: Fabrieksmeisjes

2011-12-20T12:00:00.000+01:00

Vandaag begonnen in het boek Fabrieksmeisjes van Leslie T. Chang.

Een fascinerend boek waarin Leslie T. Chang een gezicht geeft aan de miljoenen fabrieksarbeidsters in het China van de 21ste eeuw.

Zij verweeft het verhaal van de migratie van haar eigen familie met dat van twee jonge vrouwen die in de tijd van de economische boom van het platteland naar de stad trokken.

Chunming en Min hebben hun familie op het platteland achtergelaten om een beter bestaan op te bouwen in de industriestad Dongguan. Schrijfster Leslie T. Chang volgt deze twee jonge vrouwen drie jaar lang tijdens hun pogingen om van de lopende band hogerop te komen. Op meeslepende wijze beschrijft zij hun levens in een wereld waarin vrijwel iedereen jonger is dan dertig jaar en waar je je vrienden kunt verliezen als je je mobiele telefoon kwijtraakt.

Fabrieksmeisjes is een persoonlijk, indringend en ontroerend verhaal van twee jonge vrouwen die het harde migrantenleven aan den lijve ondervinden, maar ook de kansen grijpen die zich voordoen. Tegelijkertijd schetst het een indrukwekkend beeld van het moderne China en een nog vrijwel onbekende wereld: het leven van Chinese fabrieksarbeiders. Chang laat zien dat de arbeidsmigranten die aan de lopende band staan geen willoze slachtoffers zijn die onder erbarmelijke omstandigheden moeten werken, maar ondernemende jonge mensen die het saaie plattelandsleven achter zich laten en erop uitgaan om hun lot in eigen hand te nemen.

Aangezien de stad Dongguan verbonden is aan onze kleine meid, is dit boek dus heel erg interessant.

De moeite waard om het boek aan te schaffen als je kind uit die buurt komt dus!

Op de eerste pagina's staat meteen al een verontrustende zin:
'Dongguan, elke vijf jaar een nieuwe stad.'

En het klopt wel! Toen we daar waren, overal werd er aan de weg gewerkt. En wanneer ik sattelietbeelden in Google maps bekijk, zie ik straten openliggen die nu al af zijn, of nog gebouwen staan, die nu al zijn verdwenen.

Over vijf jaar kan alles best wel totaal veranderd zijn.

De tijd kan in zo'n geval een vijand zijn.

2011-11-13T12:00:00.000+01:00

Van de comic Marvin, met side character Ming Ming, geadopteerd uit China.

Eens kijken of ik nog meer strips met haar kan vinden!

X-Factor Emanual Kelly - geadopteerd uit Irak

2011-11-11T12:00:00.000+01:00

Het verhaal van een geadopteerde jongen uit Irak, die meedoet aan de Australische X-Factor.

En hier een interview met hem door een Australisch nieuwsprogramma.

Artikeltje over adoptie op Radio86

2011-11-09T12:00:00.000+01:00

Artikel: Gesprek met Beijing - Adoptie

Deze week spraken we met onze CRI-correspondent John Artman in Beijing over adoptie, en over hoe de opvattingen over gezinsplanning verschillen afhankelijk van waar woonachtig is. In de stad, of op het platteland.

Klik hier voor de rest van het artikel.

Geen diepgravend artikel, maar de bijbehorende site nl.radio86.com kende ik nog niet. Een uitgebreide site met nieuws, wetenswaardigheden en podcasts over China.

Weer een nieuwe bron in mijn RSS feed!

Oproep over Adoptienazorg

2011-11-05T12:00:00.000+01:00

De petitie ‘Adoptienazorg moet blijven' wordt op dinsdag, 8 november, 12.45 uur stipt op het Plein voor de hoofdingang van de Tweede Kamer aangeboden. Peter Benders, directeur van Stichting Adoptievoorzieningen zal de petitie uitreiken samen met musicalartiest en geadopteerde Carolina Dijkhuizen. De heer van der Staaij (SGP) heeft tien minuten van zijn tijd vrijgemaakt om de petitie in ontvangst te nemen. Ook Linda Voortman van Groen Links is aanwezig.

We willen iedereen, geadopteerden, adoptieouders, opa's, oma's, beroepskrachten en andere bij adoptie betrokkenen oproepen om aanwezig te zijn om dit gebaar kracht bij te zetten. Kom naar Den Haag! We zijn te vinden op het Plein, voor de hoofdingang van de Tweede Kamer.

Voorkomen is beter en goedkoper dan genezen. De hulp en ondersteuning van Stichting Adoptievoorzieningen is bewezen effectief en niet duur.

Dat mag niet verdwijnen!

Tekenen kan nog tot en met maandag 7 nov.
http://www.adoptie.nl/p/1369/nazorg_petitie/

Adoptie werkt goed: Een synthese van de wetenschappelijke literatuur

2011-10-19T12:00:00.000+02:00

De Amerikaan dr. Patrick Fagan van het Family Research Council heeft een literatuurstudie rond internationale adoptie uitgevoerd.

Samenvatting
Adoptie heeft een gunstige uitwerking op het hele leven van kinderen. Dat is de algemene conclusie van een bestudering van de wetenschappelijke literatuur. Adoptie in de eerste twaalf maanden van een kinderleven levert de beste uitkomsten op, maar alle kinderen profiteren ervan wat ook de leeftijd is waarop ze in een adoptiegezin geplaatst worden. Geadopteerde kinderen presteren beter dan hun niet-geadopteerde groepsgenoten en niet geadopteerde broers of zussen.

Voor een Nederlandse samenvatting van het rapport, klik je op de volgende link:
Adoptie werkt goed: Een synthese van de wetenschappelijke literatuur

Om het volledige rapport te lezen, in PDF formaat, klik HIER.
Of lees het online met een aparte link naar de pdf file op de website van de onderzoekende instantie.

Leven met een dood hart

2011-10-13T12:00:00.000+02:00

Charles Custer werkt aan een film met de naam: ‘Living With Dead Hearts‘.

De film gaat over het kidnappen van kinderen in China en is een project in wording. Om de film af te maken is er nog geld nodig. In de onderstaande clip legt hij uit waar de film over gaat, zie je fragmenten en wordt er verteld hoe je ze kan steunen.

Living with Dead Hearts - Fundraising Pitch and Teaser Trailer from China Geek on Vimeo.

Klik hier om naar de website van de makers te gaan.

Meer informatie via een artikel van de China Digital Times:
Living With Dead Hearts: The Search for China’s Kidnapped Children

Een aantal artikelen van Charles Custer:
China's Missing Children

As many as 70,000 Chinese kids may get kidnapped each year. Parents, who often have nowhere to turn to for help, are taking matters into their own hands.
Some have placed the blame for China's child-trafficking problem squarely at the feet of the one-child policy, but that's an oversimplification according to Pi Yijun, of the Institute for Criminal Justice. Part of the problem is that compared with other things one might steal, such as cars or computers, children are easy to get ahold of and difficult to track, he says. "Additionally, if [the kidnapper] has got a buyer already, they can reap the rewards quickly, and I think that's an important reason" that kidnapping is so common in China.

Child kidnapping in China: A case study

Mr. Liu and his wife were much like any of the other millions and millions of migrants who have moved to cities all across China. The couple met in the countryside in their home province of Shanxi but soon decided to move to Taiyuan, the provincial capital. There, they rented a tiny one room apartment in a building at the end of a long, narrow alley. Mr. Liu found full-time work as a laborer; his wife took a part time job and watched over the family’s two children, a daughter and their young son Liu Jingjun.
By the time Liu Jingjun was two, the parents had decided they didn’t want more children, and both had operations to ensure there would be no further pregnancies. Shortly after this, Liu Jingjun was kidnapped.

Teken voor behoud van adoptienazorg!!

2011-10-12T12:00:00.000+02:00

Van de website van Stichting Adoptievoorzieningen

Het ministerie van VWS heeft een structurele extra verlaging van onze subsidie voor nazorg aangekondigd. Hierdoor dreigt adoptiespecifieke, laagdrempelige consultatie, hulp en deskundigheidsbevordering voor adoptieouders, geadopteerden, hulpverleners, leerkrachten en andere beroepskrachten te verdwijnen.
Dat mag niet gebeuren!
Teken de petitie!

Waarom is adoptienazorg zo belangrijk?

Adoptiekinderen hebben veel meegemaakt voor ze in een adoptiegezin komen. Ze hebben op heel jonge leeftijd te kampen gehad met het verlies van hun biologische ouders en vaak ook met verwaarlozing, trauma en ondervoeding. De overgang naar een andere cultuur en een adoptiegezin gaat lang niet altijd vanzelf. Daarom is het belangrijk dat adoptieouders vroegtijdig een beroep kunnen doen op laagdrempelige ondersteuning. Dit voorkomt dat ze te lang met vragen en problemen blijven zitten. Door adoptiegezinnen in een vroeg stadium te ondersteunen, worden problemen op latere leeftijd voorkomen. Veel volwassen geadopteerden houden hun hele leven extra vragen rondom afstand en adoptie. Ook voor hen is een goede nazorg belangrijk

Dus nogmaals, KLIK HIER OM DE PETITIE TE ONDERTEKENEN!

'Zoektocht naar biologische ouders is zwaar, maar wel nodig'

2011-10-10T12:00:00.000+02:00

Een artikel in Trouw:

INTERVIEW - Ze legden hun pasgeboren baby op de groentemarkt, tussen kratten met kool en wortel. Maar niet achteloos, vertelt een Chinese moeder in 'Long wait for home', een film van de Chinese Amerikaan Changfu Chang. Bij de baby staken zij en haar man een gevulde melkfles, muntstukken en een briefje: 'Konden we u maar bedanken voor het adopteren van ons kind'.

Klik hier voor het artikel:
Zoektocht naar biologische ouders is zwaar, maar wel nodig.

Meer over de dvd's van dr. Chang vind je hier:
Dr. Changfu Chang's adoption videos.

Steve Jobs overleden

2011-10-06T12:00:00.000+02:00

Het zal de meesten niet ontgaan zijn, gisteren is Steve Jobs, de man van Apple, overleden.

Wat niet iedereen weet, is dat Steve Jobs geadopteerd is.

In het volgende filmpje praat hij hier kort over, en verder een inspirerend verhaal over leven, falen en dood.

Een nieuwe adptiewet in Korea

2011-10-05T12:00:00.000+02:00

From July next year, foreigners will be restricted from adopting a Korean child, unless the government fails to find his or her foster family here.

(...)
It will also be required to draw up measures necessary to make them remain in the care of a Korean family.

Klik hier voor een link naar het artikel

De meest typische persoon wereldwijd

2011-10-02T12:00:00.000+02:00

De meest typische persoon wereldwijd...

is Chinees!

Documentaire: It's a girl

2011-09-29T12:00:00.000+02:00

In India, China and many other parts of the world today, girls are killed, aborted and abandoned simply because they are girls. The United Nations estimates as many as 200 million girls(1) are missing in the world today because of this so-called “gendercide”.

Girls who survive infancy are often subject to neglect, and many grow up to face extreme violence and even death at the hands of their own husbands or other family members.

The war against girls is rooted in centuries-old tradition and sustained by deeply ingrained cultural dynamics which, in combination with government policies, accelerate the elimination of girls.

Shot on location in India and China, It’s a Girl! explores the issue. It asks why this is happening, and why so little is being done to save girls and women.

The film tells the stories of abandoned and trafficked girls, of women who suffer extreme dowry-related violence, of brave mothers fighting to save their daughters’ lives, and of other mothers who would kill for a son. Global experts and grassroots activists put the stories in context and advocate different paths towards change, while collectively lamenting the lack of any truly effective action against this injustice.

Klik hier om naar de site van de film te gaan.

Chinees meisje achter het stuur

2011-09-27T12:00:00.000+02:00

Laatst zagen we een filmpje van een klein Chinees meisje, dat zonder enige hulp over een grote weg ergens in China rondreed, in een AUTO. Knap, maar ook knettergek natuurlijk.

Tja, en aangezien we onze kleine natuurlijk ook zoveel mogelijk Chinese cultuur willen meegeven ...

Grenzen stellen in de opvoeding

2011-09-25T12:00:00.000+02:00

Wat jammer dat het zo ver weg is voor ons, anders waren we vast wel gegaan.
Altijd nuttig om opvoedingsadviezen van een expert te krijgen...

WERELDKINDEREN regio Alkmaar

Wij nodigen u uit voor de regioavond

Grenzen stellen in de opvoeding m.m.v. Anneke Vinke

Anneke Vinke (van De Adoptiepraktijk,www.adoptiepraktijk.nl ) heeft zich zelfstandig gevestigd als kinder- en jeugdpsychologe, orthopedagoge, gz-psychologe en is daarbij gespecialiseerd in adoptie, pleegzorg en jeugdbescherming. Met deze expertise werkt(e) ze als hulpverlener, maar ook als wetenschappelijk onderzoeker, docent, supervisor, adviseur en als trainer.

De avond is op donderdag 13 oktober 2011
Om 20.00 uur te Koedijk, Alkmaar
De avond vindt plaats in wijkcentrum De Rietschoot, Saskerstraat 22 in Koedijk

Wij verzoeken u vriendelijk om u vóór 6 oktober 2011 aan te melden via onze website: www.wereldkinderen.nl/alkmaar (u krijgt geen ontvangstbevestiging).

Bekijk ook onze website voor de laatste actuele informatie over deze avond.

Brian Stuy over zoeken naar de geboorteouders

2011-09-23T12:00:00.000+02:00

Brian's mening over het zoeken naar geboorteouders.

Over emoties die een rol spelen, de ontwikkelingen in China, maar vooral ook over de manier waarop de meeste adoptieouders hun zoektocht beginnen, namelijk bij het tehuis zelf en de leidinggevenden aldaar. En dat is nou net wat we niet moeten doen....

Klik hier voor het artikel "Why Birth Parent Searches are Often Simple".

Nederlands eerste Chinese adoptiekind: helemaal terug in China

2011-09-21T12:00:00.000+02:00

Ze heeft een Chinees uiterlijk, praat met Rotterdams accent en heeft een Nederlandse én Chinese naam. Marjolein (Xiaochang) van den Berg is het eerste Chinese kind dat officieel in Nederland is geadopteerd. Tot niet zo heel lang geleden wilde ze niets weten van haar Chinese afkomst. Een reis naar China bracht daar totale verandering in. Ze is nu geheel en al gericht op China, en binnenkort gaat ze in het kader van haar studie vier maanden in Beijing stage lopen bij de centrale Chinese overheidsorganisatie die adoptie met het buitenland regelt. Geledraak.nl sprak met haar....

Klik hier voor het artikel.

Marjolein houdt ook een weblog bij van haar avontuur in China:

http://www.marjoleinvdberg.shareyourstory.nl/

Lives like garbage.

2011-09-19T03:00:00.000+02:00

Photo Story: Lives like garbage

Since 1986, Henan Lankao County’s Yuan Lihai has already adopted over 100 foundlings [abandoned babies]. Those who have grown up to marry and work have left, and there are still 39 with her today, some suffering from albinism, some with cleft palates. Yuan Lihai peddles goods on the street to make a living for herself and these abandoned babies, while her husband who opposed her taking in abandoned babies has separated from her....

Klik hier voor het artikel.

Onderzoek FIOM over zoekacties

2011-09-17T03:00:00.000+02:00

Al een tijdje geleden op de Rode Draad doorgegeven, maar nu ook via de weblog.

Een onderzoek van de FIOM onder Nederlands geadopteerden:
Drie partijen, drie uitkomsten.
Longitudinaal onderzoek naar de effecten van zoekacties van Nederlands geadopteerden.
(PDF)

Uit het rapport:

De doelstelling van dit onderzoek is na te gaan hoe voor de drie betrokken partijen, de geadopteerden, hun adoptieouders en hun afstandsmoeders het proces van de zoek- actie verloopt en welke effecten de zoekactie heeft op individueel en relationeel vlak. Dit leidt tot de volgende brede vraagstellingen:
Hoe verloopt de zoekactie; wat gebeurt er voorafgaand aan de ontmoeting en in de twee jaar daarna?
Welke verwachtingen/doelen bestonden er voorafgaand aan de zoekactie en zijn die verwachtingen/doelen gerealiseerd?
Welk effect heeft de zoekactie op welzijn en zelfwaardering? Verschillen die effecten voor ontmoeters en niet-ontmoeters?
Welke relaties zijn er door een eventuele ontmoeting totstandgekomen? En wat is de kwaliteit van die relaties?

Gevulde muffin maankoeken

2011-09-14T12:00:00.000+02:00

Al jaren probeer ik het ultieme recept te vinden, voor eetbare Chinese maankoeken.

Al verschillende pogingen heb ik ondernomen om een soort van eetbare variant te maken, die goed valt op onze Nederlandse smaakpapillen. Ik had al eens wat recepten gedeeld:

De eerste poging leek vooral op gevulde koeken.
De tweede poging was eigenlijk een prachtige taart geworden met de Chinese vlag als thema.

En deze keer ben ik erg tevreden met het laatste experiment, een soort van gevulde koeken, gebakken in een muffin vorm. Zo hou ik de mooie ronde vorm en de smaak is vertrouwd. En daarnaast zijn ze ook nog eens erg machtig, dus kan je ze beter delen met anderen. Precies naar het idee van het Chinese maanfeest.

Gevulde muffin maankoeken

Ingrediënten:

0,5 theelepel bakpoeder
200 gram boter
2 eieren
275 gram bloem
140 gram basterdsuiker
0,5 theelepel zout
300 gram amandelspijs
2 theelepels citroenrasp

Omdat ik niet alles in huis had, had ik als alternatieve ingrediënten:

In plaats van spijs: marsepein vermengd met amandelmeel
In plaats van citroenrasp: een theelepel sinaasappelmarmelade

Werkwijze:

Scheidt het eiwit en de dooiers van de eieren.
Snijdt de boter in kleine stukjes.
Doe de volgende ingrediënten in een kom: bloem, boter, basterdsuiker, zout en eiwit.

Kneed het geheel tot een gladde bal.
Begin daarna aan de vulling.
Meng de spijs met een halve eierdooier en citroenrasp.

Tijd om alles samen te voegen in de vorm.
Verdeel tweederde van het deeg over de muffinvorm, in de vorm van kleine balletjes.
Druk met je vingers het deeg in de vorm en maak ruimte om straks de vulling in te doen.

Zorg er voor dat de dikte van het deeg niet te dun is, anders breken de wanden wanneer je de vulling in de vorm drukt.
Verdeel ook de vulling in kleine balletjes, groot genoeg om in de holte van de muffin te passen.

Vul de vormen met de vulling.
Druk ze zachtjes aan.
Vouw de randen van het deeg ietwat om de vulling heen.
Rol het overige deeg plat met de deegroller op een met bloem bestoven oppervlak.
Steek rondjes uit, ter grootte van de bovenkant van de muffin.

Bedek de vulling met deze gemaakte dekseltjes.
Druk ze rondom goed aan, zodat alles goed aansluit.

Bestrijk daarna de bovenkant met de geklopte eierdooier.
Zet het bakblik in het midden van de voorverwarmde oven op 175 graden.
Bak ze gaar in 30 minuten of kijk of ze mooi bruin zijn en haal ze dan eruit.
Even laten afkoelen.
Voorzichtig uit de vorm halen.

Smakelijk!

Maanfeest, 5 jaar later

2011-09-12T22:45:00.000+02:00

Vijf jaar geleden hadden we al plannen voor de viering van het maanfeest, samen met onze kleine.

En nu, is het werkelijkheid geworden...

Adoptielog gaat door

2011-09-12T03:00:00.000+02:00

Zo. De koek is op. De foto's zijn op, de laatste 'Kijk nou eens!' is geplaatst en er staan geen nieuwe meer gepland. En daarnaast zijn er ook geen plannen om nog nieuwe berichten te schrijven over een eventueel nieuw adoptietraject of over onze post-adoptie avonturen of over het leventje van onze kleine meid.

Het wordt stil op adoptielog.blogspot.com.

Of toch niet?

Ga ik deze weblog nieuw leven inblazen? Of stop ik er mee en richt ik me alleen nog maar op de andere weblog de-kleine-dingen.blogspot.com?

Heel vreemd, maar ondanks dat ik niets meer heb geschreven op de weblog, zit het nog wel in mijn systeem. Maar ja, wat wil je? Zes jaar lang een weblog bijhouden over een intense periode in ons leven, dan krijgt het vanzelf een plek in het dagelijks leven, wordt het een gewoonte bijna. En zie daar maar eens af te komen.

Regelmatig denk ik nog wel eens: 'Oh, dit zou ik best nog eens op de adoptielog kunnen zetten!' Maar om er dan uitgebreid over te gaan schrijven, tja, daar had ik dan weer minder zin in. En minder tijd, dat ook.

Maar misschien volstaat het dan met een simpele vermelding naar het artikel of bericht wat ik dan zo interessant vond. Een zogenaamde 'linkdumper' zou ik dan worden. Even een linkje knippen en plakken, wat tekst erbij en hop, op de weblog. Ik zou het zelfs kunnen indienen via de mail, hoef ik niet eens in te loggen op blogger, maar gewoon een mailtje sturen dat vanzelf op de weblog verschijnt.

Laat ik dat eens proberen. Adoptielog gaat naar links!

Mocht dat niet lukken, dan zet ik er definitief een punt achter, maar dat zien we dan wel.

Binnenkort volgt er dus meer...

Kijk nou eens! (SLOT)

2011-09-09T03:00:00.000+02:00

Het is zover, de plaatjes zijn op. Er zijn geen nieuwe meer gepland en ik ga er ook geen meer zoeken. Vanaf vandaag is de rubriek 'Kijk nou eens.' ten einde.

Maar ga nog niet weg, binnenkort een bericht over deze weblog. Stoppen of doorgaan? We zullen het dan wel zien, ik moet er nog even over nadenken.

Tot die tijd, als hoogste uitzondering, als allerlaatste plaatjes, wat foto's van onze kleine meid:

Kijk nou eens!

2011-09-02T12:00:00.003+02:00

Kijk nou eens!

2011-08-26T12:00:00.002+02:00

Kijk nou eens!

2011-08-19T12:00:00.002+02:00

Kijk nou eens!

2011-08-12T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-08-05T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-07-29T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-07-22T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-07-15T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-07-08T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-07-01T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-06-30T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-06-23T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-06-16T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-06-09T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-06-03T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-05-27T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-05-20T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-05-13T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-05-06T15:00:00.000+02:00

Een teken van leven: Verandering

2011-05-04T14:44:00.000+02:00

Jawel, we leven nog.
Maar rustig is het wel op deze weblog. Alleen een hoop automatische logjes met een grappig plaatje. Maar geen berichten meer.

Binnenkort schrijf ik iets meer over de toekomst van deze weblog.

Maar ondertussen ben ik even aan het experimenteren met het uiterlijk van de weblog. Dus mocht je nog vreemde dingen zien gebeuren, dan weet je waar het aan ligt!

Kijk nou eens!

2011-04-29T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-04-22T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-04-15T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-04-08T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-04-01T15:00:00.000+02:00

Kijk nou eens!

2011-03-25T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2011-03-18T15:00:00.001+01:00

Kijk nou eens!

2011-03-11T15:00:00.001+01:00

Kijk nou eens!

2011-03-04T15:00:00.001+01:00

Kijk nou eens!

2011-02-25T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2011-02-18T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2011-02-11T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2011-02-04T15:00:00.000+01:00

Gelukkig nieuwjaar!

2011-02-03T20:28:00.000+01:00

Gelukkig Nieuwjaar allemaal!!

Het is weer zover, een nieuw Chinees jaar is aangebroken, het jaar van het Konijn. Daar gaan we natuurlijk bij stilstaan, alleen nog even bekijken hoe we dat gaan doen.

In ieder geval lekker eten! Misschien Jiaozi maken, maar dat is iets typisch Noord-Chinees. Aangezien we een Kantoneesje in huis hebben, zullen we iets anders proberen. Ik moet nog even uitzoeken wat precies.

Hoogst waarschijnlijk een gerecht met lange noedels (kort snijden brengt ongeluk!), lekker zoet gedroogd fruit, mandarijntjes, toch iets met dumplings, vis en een heerlijke salade. Een goede reden om weer eens in de keuken te staan.

Dit jaar gaan we nog geen nieuwjaar vieren in Amsterdam of Den Haag. Onze kleine zal het allemaal een worst wezen, die vind het op dit moment veel belangrijker om brood aan eendjes of geiten te voeren. Of proberen rond te crossen op haar driewielertje. (Als ze bij de trappers kan.). Het harde geknal van vuurwerk vind ze niet zo geweldig, daar moeten we nog even aan werken.

Als afsluiter een link naar een mooie fotoreportage van de fotograaf M. Scott Brauer.

Deze man heeft vorig jaar een reis door China gemaakt en is daar verschillende mensen tegengekomen. Die heeft hij op de gevoelige plaat gezet en ze ook nog twee vragen gesteld:

Wat betekent China voor jou?
Wat is de rol van China in de toekomst?

Het resultaat is een mooie fotoreportage van jonge moderne Chinese mensen uit de Oostelijke grote steden. Met hun visie op China en de toekomst.

Op de site http://www.we-chinese.com/ kan je de foto's bekijken en de reacties lezen.

Natuurlijk ook even onze eigen Chinese dame geinterviewd:

Wat betekent China voor jou?
Ta!

Wat is de rol van China in de toekomst?
Wuuuuuuh! Ta! TA! TAAAAAAAAAAAAAA!!!!!

Nou, je hoort het. Dat komt helemaal goed!

Fijne jaarwisseling!

Kijk nou eens!

2011-01-28T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2011-01-21T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2011-01-14T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2011-01-07T15:00:00.000+01:00

Onnodige bureaucratische rompslomp

2011-01-03T12:00:00.000+01:00

Het is zover, alle benodigde documenten zijn verzameld, gekopieerd, gecategoriseerd, gecontroleerd, ondertekend en nog eens gecontroleerd.

Daarna zijn ze in een envelop gedaan en naar het advocatenbureau gestuurd. En zo is eindelijk de laatste stap in gang gezet, de erkenning van de adoptie naar Nederlands recht!

Nog even een paar maanden door de molen en dan mag onze kleine onze achternaam dragen en komt er officieel een eind aan onze adoptieprocedure.

Onnodige papierwinkel

Er is heel wat tijd aan besteed aan het verzamelen van die papieren. En daarnaast kost het ook nog eens een hoop extra geld en hebben allerlei mensen er een hoop werk aan.

Totaal onnodig.

Dat klinkt raar, maar zo is het wel. Want de enige, maar dan ook echt, de enige reden waarom we dit moeten doen, komt door ons BKA nummer. Die is namelijk uit de periode voor 2006.

Selectie op BKA nummer

Wanneer het BKA nummer is afgegeven na 1 januari 2006 dan heb je geluk. Op dat moment was China officieel een verdragsland in het Haags adoptieverdrag. Met als gevolg dat het adoptiekind automatisch recht op de Nederlandse nationaliteit krijgt bij de adoptie in China.

Het enige wat hen rest is om een Nederlands paspoort aan te vragen bij aankomst in Nederland.

Bij een BKA nummer voor 1 januari 2006, moet er eerst nog een verblijfsvergunning worden aangevraagd, en daarna dus een procedure worden opgestart om de adoptie volgens Nederlands recht te erkennen. En pas daarna kan er een Nederlands paspoort aangevraagd worden.

Opheffen van de grens.

Het is begrijpelijk dat er een grens moet worden gesteld, maar toch voelt het krom aan.

De procedure ligt er al, is gewoon aanwezig en wordt ook al toegepast. Het lijkt een kleine moeite om die in werking te stellen voor de huidige adopties vanuit China, dus ook voor mensen met een ouder BKA nummer.

Sterker nog, China wist pas van ons bestaan af op 10 mei 2006, toen onze documenten werden ingelogd bij het CCAA. Toen waren ze al een verdragsland.

Maar goed, ik ben maar een simpele ziel, misschien overzie ik het grote geheel niet of mis ik een belangrijk punt. Vertel het me dan maar in de reacties.

Geen reden tot klagen

Hoe dan ook, ik heb helemaal geen reden tot klagen, want we hebben veel over voor onze kleine meid, dus met plezier zijn alle documenten verzameld en worden alle kosten fluitend betaald.

Nu is het afwachten hoe snel of traag de gerechterlijke molen draait en dan kunnen we de boel afronden.

De laatste stappen zijn gezet!

Een nieuw jaar, een nieuwe start

2011-01-02T12:00:00.001+01:00

Iedereen een heel gelukkig nieuw jaar toegewenst. Dat veel dromen dit jaar mogen uitkomen en dat het in ieder geval een beter jaar wordt dan 2010!

Einde van een intens jaar.

Eindelijk sluiten we het jaar 2010 af. En om het maar eens origineel te benoemen: 'Het was me een jaartje wel.'

Het heftigste jaar ooit en eerlijk gezegd is dat voorlopig wel genoeg zo, de meeste dingen van dat jaar hoef ik niet nog een keer te beleven.

Verschillende dierbaren overleden, banen kwijtgeraakt, wat dat betreft was het een rotjaar. Gelukkig ook mooie dingen, zoals weer een nieuwe baan, plus een prachtige Chinese meid in ons midden!

Komend jaar zal vooral in het teken staan van onze kleine. Zij is nu het middelpunt van ons leven en verdient alle aandacht die ze nodig heeft. En die gaat ze ook krijgen (tot op zekere hoogte dan, ze moet niet verwend raken. :-)

En er gaan vast nog meer nieuwe en spannende dingen gebeuren. Die komen vast nog wel langs op deze weblog of op de andere.

De toekomst van de weblog

Zoals jullie misschien gemerkt hebben, is de frequentie weer flink gedaald qua berichten op deze weblog.

Dat zie je ook wel bij veel weblogs trouwens. Zo gauw er gezinsuitbreiding is gekomen, is er ineens veel minder tijd beschikbaar voor andere, eigen dingen. Vele weblogs verdwijnen dan al snel uit de lucht. Maar ik heb geen zin om dat ook met onze weblog te laten gebeuren!

Het is nu even zoeken naar een balans. En ook naar de inhoud.

Het leven is ineens veranderd. Van 'wachtenden in adoptieland' zijn we nu veranderd in 'ouders'. En de informatiebehoefte verschuift dan ook. Want natuurlijk blijven we in contact met de adoptiewereld, maar tegelijkertijd zitten we nu midden in de wereld van het opvoeden van een peuter. Ongeacht of zij uit China komt of niet. En dan is de vraag: 'hoe zorgen we ervoor dat onze kleine gevarieerd eet' ineens ook erg belangrijk!

Maar zulke (privé)zaken komen niet op de weblog. Ik stoei nog met het idee wat ik wil gaan schrijven. Ik denk aan de volgende punten om aan te werken:

uiterlijk:

het uiterlijk van de weblog gelijk maken aan die van de-kleine-dingen.blogspot.com
de categorien reorganiseren, want het is een onoverzichtelijke warboel aan labels

inhoud:

meer gaan richten op de wereld van geadopteerden
algemene berichten over de zoektocht naar de achtergrond van onze kleine
blijven kijken naar perikelen in adoptieland
sporadisch toch een ludiek yi mei bericht
'kijk nou eens' rubriek handhaven

Nou ja, dat is een begin. Het gaat weer groeien in de loop van de tijd.

Dus lieve mensen, gooi de weblog nog niet uit je favorieten, we gaan gewoon door! Tot snel!

Kijk nou eens!

2010-12-31T15:00:00.000+01:00

2010-12-25T12:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2010-12-24T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2010-12-17T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2010-12-10T15:00:00.000+01:00

Welkom in China

2010-12-07T20:29:00.000+01:00

Het verkeer in China is een verhaal apart, dat weten al veel mensen. Zelf hebben we tijdens onze vakantie nog een avontuur gehad in een bus, die met volle vaart en twee lekke banden over de snelweg vloog.

Dan zit je niet echt lekker ontspannen!

Hetzelfde geldt voor de mensen in het onderstaande filmpje. Lang leve Chinese taxichauffeurs!

Kijk nou eens!

2010-12-03T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2010-11-26T15:00:00.000+01:00

TV tip: Last train home

2010-11-25T13:37:00.002+01:00

Vanavond komt er een goede documentaire op Nederland 2:

VPRO's Import: Last Train Home - 23:00 tot 00:00 uur - Nederland 2

Elk jaar ondernemen miljoenen Chinese arbeiders de reis van de nieuwe industriële centra in het Zuiden naar hun geboortedorpen in de provincie. Een keer per jaar keren ze massaal terug naar huis, omdat ze met het Nieuwjaarsfeest thuis willen zijn. Ze moeten dan vechten voor een plekje in de overvolle treinen en dat leidt tot een enorme chaos op de stations.

Gedurende twee jaar volgde de Chinees-Canadese regisseur Lixin Fan het echtpaar Zhang Changhua en Chen Suqin. Op zoek naar een beter leven werken ze al twintig jaar in de stad Guangzhou in een fabriek, die goedkope kleding maakt voor het westen. Hun zoon en dochter leven met oma op het platteland duizenden kilometers verder. Migrantenarbeiders hebben volgens de regisseur het meest bijgedragen aan de welvaart van China, maar profiteren er het minst van.

De documentaire heeft de VPRO IDFA Award for Best Feature-Length Documentary gewonnen. De jury omschreef winnaar Last Train Home van Lixin Fan als ‘een scherp portret van de worstelingen van Chinese arbeiders. Het vangt levendig en vaak pijnlijk de realiteit van het bestaan voor 130 miljoen arbeiders, van een simpele treinrit naar huis voor de feestdagen tot de beladen relatie tussen een vader en zijn dochter.’

De trailer:

Dit is toch het gebied waar onze kleine vandaan komt. Wie weet wat voor rol migrantenarbeiders in haar leven spelen...

Notitie aan mezelf: Mocht hij goed zijn, dan is hij in ieder geval te vinden bij bol.com

Foto's van onze kleine

2010-11-24T23:57:00.000+01:00

Mails, telefoontjes, smeekbedes, verzoeken, bedreigingen en ook vragen in de reacties:

'Wij willen foto's van jullie kleine!!!'

Zucht.
Vooruit dan.

Ik heb Yi Mei even gevraagd wat ze graag op de foto's wilde doen, speciaal voor jullie. Ze heeft er even over nagedacht, maar uiteindelijk kwam ze met twee onderwerpen die ze wel belangrijk vond.

Ten eerste wil ze dolgraag het aankomstbord laten zien, dat een tante voor haar heeft gemaakt!

En verder wil ze dolgraag laten zien hoe goed ze alle gemorste rijst in 1 klap kan opruimen door een efficiente beweging met een placemat!

Toch aardig van haar he? ;-)

Op zoek naar advocaten

2010-11-22T20:59:00.000+01:00

Zo, het is zover.

Onze kleine zit in het systeem. Ze bestaat nu officieel, want ze heeft een 'Burger Service Nummer', ook wel bekend als een sofinummer. En eenmaal opgenomen in het systeem, kan ze ineens allerlei dingen wel, als bestaand persoontje.

Zoals een ziektekostenverzekering afsluiten! Dat is nu gebeurd, al wacht ik nog wel op de bevestiging. Ik heb goede hoop...

Maar nu zijn we dus bezig om rond te kijken naar een instantie die onze procedure gaat uitvoeren wat betreft de adoptie naar Nederlands recht.

Er is 1 autoriteit op dat gebied, welbekend in adoptieland, en dat is advocatenkantoor Koomen en Franken. Het gros maakt gebruik van dit kantoor. En ook wij hebben er een offerte opgevraagd.

Maar als ik zo eens rondstruin op het Net, zie ik meer advocatenbureaus die thuis zijn in adoptieland. En elk bureau rekent weer een ander tarief, de een wat meer en de ander weer minder. En stiekem scheelt dat toch best wat euro's.

Er zijn wat verzoeken de deur uitgedaan, eens kijken wat men voor diensten levert en voor hoeveel. Wordt al het werk uit handen genomen, of moeten we zelf dingen doen? Ik ben erg benieuwd.

Daarom ben ik nieuwsgierig naar anderen, welk bureau hebben jullie gebruikt? Misschien een ander bureau dan het welbekende? Is dat goed bevallen? Geld bespaard, naar tevredenheid?

Heeft iemand nog nuttige tips? Of een link naar een goede advocaat? Dat zou heel fijn zijn!

Kijk nou eens!

2010-11-19T15:00:00.000+01:00

China Festival of Lights

2010-11-17T12:40:00.003+01:00

Voor degene die het de vorige keer in Dierenpark Emmen hebben gemist, is er nu een tweede kans.

In de frisse winterkou kijken naar prachtige lichtsculpturen. Genieten van Chinese klanken op de achtergrond, verbazen om de kunstige beelden en bewonderen van alle mooie lichtjes.

Het China Festival of Lights gaat weer beginnen! Deze keer in Wunderland Kalkar, ergens bij Nijmegen over de grens in Duitsland. Dat lijkt me nog redelijk te doen.

Zelf zijn we in Emmen al geweest, klik hier voor het bericht en mooie foto's. Dus we gaan deze keer niet, misschien weer later, wanneer onze kleine wat ouder is.

Het festival begint op 19 november en duurt tot 9 januari. Klik hier om naar de website te gaan voor tickets en meer informatie.

Als het net zo mooi is als vorig jaar in Emmen, dan is het een echte aanrader. Om in de sfeer te komen, zie je hieronder een YouTube filmpje met beelden uit Emmen.

Twee tijgers rennen snel

2010-11-15T12:00:00.000+01:00

Tijdens ons uitstapje naar de IND in Eindhoven, liepen we langs boekhandel De Slegte. Zoals altijd kijk ik even snel wat er in de etalage ligt en meteen viel mijn oog op een boekje dat ik al vaker had gezien.

Twee tijgers rennen snel

Een leuk en origineel boekje, met cd, waar een aantal Chinese kinderliedjes worden gezongen, met tekst en uitleg. En ook oefeningen om een aantal woorden uit het liedje te leren en te schrijven.

De tekst op de achterkant:

Een speelse kennismaking met de Chinese taal

Het is de taal die wereldwijd het meest wordt gesproken, een taal die fascineert door haar geheimzinnige schrift en vreemde klanken. Dit prachtige boek met zijn spectaculaire typografie, uitvouwbare pagina's én een cd met Chinese kinderliedjes om na te zingen biedt een eerste kennismaking met deze spannende taal. Na wat oefenen en meezingen met de cd zal ieder kind het trotse gevoel krijgen dat hij de taal een beetje machtig is.

Vooral de kinderliedjes vind ik erg leuk, misschien dat onze kleine die straks ook mee kan zingen.

Wel toevallig eigenlijk, toen ik muziek aan het zoeken was voor de film, stuitte ik ook op een website met een aantal Chinese kinderliedjes, die ook (in simpelere uitvoering) op de cd van het boekje staan!

De site: http://www.chinese4kids.net/song.php

En nu dus dit boekje Twee tijgers rennen snel. Via de website van bol.com te bestellen voor 12,50..

Maar...

Bij de Slegte in EIndhoven voor 5 euro! Meteen er naar toe! Rennen!
(Of online bestellen.)

Lief

2010-11-12T20:57:00.000+01:00

"Ome Patrick?"

'Ja? Zeg het eens, jongen.'

"Ik ken een liedje, en ik weet zeker dat Yi Mei dat verstaat!"

'Echt waar? Daar ben ik wel benieuwd naar. Laat maar eens horen dan.'

"Hanky panky shanghai, hanky panky shanghai
Hanky panky, hanky panky, hanky panky shanghai"

Kijk nou eens!

2010-11-12T15:00:00.000+01:00

Kijk nou eens!

2010-11-05T15:00:00.000+01:00

Film en Adoptieliedjes

2010-11-05T14:28:00.000+01:00

Ik ben nu bezig met het samenstellen van een mooie film van onze reis naar China.

Alvast een beetje voorbereiden, alle bandjes overgezet op de computer. Toch maar liefst 2 uur en 20 minuten aan filmmateriaal. En dan komen er nog andere stukjes film bij van reisgenoten en vrienden die bij de aankomst hebben staan filmen. Genoeg beelden dus om er een goede film van te maken.

Maar eerst dus een beetje nadenken hoe ik het project ga aanpakken. Want het wordt natuurlijk wel een meesterwerk! Zeker wanneer je zo'n perfectionist bent als ondergetekende.

Gelukkig, nu ik mijn Apple heb, kan ik echt in een handomdraai iets moois in elkaar zetten met iMovie, ik ben benieuwd wat het resultaat gaat worden.

Nu ben ik bezig om na te denken over de muziekkeuze, want een film is maar saai, wanneer er geen mooie muziek bij is.

Natuurlijk wat Chinese muziek, daar heb ik wat cd's van, en op Internet is ook nog genoeg te vinden. Ik denk dat er wel een paar mooie nummers tussen zitten. Perfect als achtergrond muziek.

Maar wat voor muziek moet ik nu gebruiken voor HET moment, de overdracht?

Best wel moeilijk. Het liefst natuurlijk muziek met aanzwellende violen op het moment dat onze kleine daar aan komt lopen. Gevoelige muziek, waarbij de tranen meteen in de ogen springen. Drama wil ik! Emotie!

Maar ik heb nog geen geschikte nummers gevonden, misschien hebben jullie nog suggesties?

Bij het zoeken naar muziek over adoptie, kom je al snel op de soundtrack van de Disneyfilm Tarzan. Met liedjes gezongen door Phil Collins.

Of ik ze ga gebruiken weet ik nog niet, maar omdat het toch zulke mooie liedjes zijn, laat ik er twee zien, gewoon om even te genieten van deze topartiest.

Wat voor muziek hebben jullie gebruikt bij de adoptiefilm?

Aangifte bij de gemeente

2010-11-02T13:00:00.000+01:00

We waren voorbereid, er helemaal klaar voor!

Klaar om onze kleine aan te geven bij de gemeente, zodat ze staat geregistreerd in onze woonplaats en later ook een BSN nummer krijgt. Wat weer handig is voor de ziektekosten verzekering straks.

Allerlei horrorverhalen hebben we gehoord. Over verschrikkelijk botte ambtenaren, stugge pennenlikkers, onmogelijke verzoeken en verschrikkelijke bureaucratie. Stiekem zat ik me al te 'verheugen' op alle toestanden die zouden gaan komen. Kom maar op!

'Daag, gaat u maar zitten.'

De ambtenaar maakt een uitnodigend gebaar naar de stoelen bij het loket. We waren razendsnel aan de beurt. Dat was het voordeel van een afspraak maken, geen wachttijd!

Met een daverende klap leg ik de zware, gigantische stapel documenten neer, op het loket. Ze zullen ons niet hebben, echt alle documenten die we vanuit China hebben gekregen, zitten in de map. Wat ze ook nodig hebben, we hebben het bij ons!

Maar de ambtenaar heeft geen oog voor de documenten, hij lacht vriendelijk naar onze kleine meid.

'Wat een mooie meid!'
'We zullen er eens voor zorgen dat ze straks staat ingeschreven.'
'Laten we beginnen.'

Aha! De show gaat beginnen! Eens kijken wat hij nodig heeft.

'Mag ik van u: haar paspoort?'

Check!
Binnen 1 seconde tover ik haar Chinese paspoort op de balie. De eerste stap is genomen. We kunnen niet meer terug, de ambtelijke molen is begonnen met draaien.

'Mooi, mag ik dan nu haar geboortecertificaat?'

Chec..eh...geboortecertificaat? Ehm. Eh. Koortsachtig blader ik door alle documenten. Hadden we zoiets? Er zijn zoveel documenten, zit er nou wel of niet een certificaat tussen? Vast wel. Of toch niet?

De ambtenaar kijkt rustig toe, terwijl ik de hele stapel documenten doorploeg.

'Misschien helpt het als ik laat zien hoe zoiets eruit ziet?'

Hij draait zijn computerscherm om en laat een plaatje zien van een Chinees geboortecertificaat. Meteen was het me duidelijk, die hebben we niet! En dat zei ik dan ook. Ik zette me al schrap voor wat komen ging. Nu zal het vast in de soep lopen!

'Ach, dat kan. Geeft niets. U heeft vast wel een ander document. Waar van die stickers en stempels op zitten, in Beijing gelegaliseerd.'

Oh. Hm, die had ik inderdaad. Meteen paraat. Vijf stuks maar liefst. Ik begon te bladeren, op zoek naar de gewenste gegevens. Liet de man nog even de stempels zien, die knikte weer begrijpend.

'Kom maar, ik zoek wel even welke documenten en gegevens ik nodig heb.'

En hij reikte naar de documenten, begon ze door te bladeren en binnen de kortste keren had hij alles gevonden en ingevoerd in de computer. Precies alles naar wens! Geen vreemde constructies, geen verwarrende namen. Alles heel duidelijk. Ongelooflijk!

'Zo, nu ga ik de boel kopieren, want de originelen hoeven we niet, die zijn voor u. Neemt u maar even lekker een kopje koffie, daar staat de automaat. Misschien dat de kleine wat chocomelk lust? Het duurt even, ik ben even weg. Maak het u maar even gemakkelijk.'

En de man liep weg, richting kopieerapparaat. En liet ons achter, onze kleine lekker ontspannen op Alinda's schoot en ik veegde alle documenten die niet nodig waren weer bij elkaar op een stapel. Het duurde niet lang of de ambtenaar was weer terug, met de kopieën en de originelen.

'Zo, sorry dat het zo lang duurde, maar alles is nu klaar. U heeft al een afspaak gemaakt met de IND neem ik aan?'

Schaapachtig keek ik de man aan. Ik was in de veronderstelling dat de IND ook bij dezelfde balie zou zitten, en dat ik meteen door kon schuiven, zonder een afspraak te maken. Maar het werd nu duidelijk dat we iets niet goed hadden voorbereid.

'O, maar dat geeft niets hoor. Kijkt u eens, zo moet u het doen...'

En de ambtenaar vertelde uitgebreid welke stappen er nog moesten worden genomen, wat voor formulieren we moesten meenemen. Hij liet ons zelfs de site van de IND zien, waar we de benodigde gegevens konden downloaden. En tenslotte gaf hij ons het telefoonnummer van de IND mee, zodat we konden bellen voor een afspraak.

'Nou, zo zit dat dus. Kunt u weer verder met regelen. Nog een fijne dag verder en jij jongedame, welkom in Nederland!'

Daarna weer alle documenten in de map gepropt, inclusief de duidelijke instructies van de ambtenaar. En voor we het wisten stonden we weer buiten en was het klaar. En best wel snel ook eigenlijk. En ook foutloos. En geheel naar wens.

Eigenlijk, ging er helemaal niks fout.

Hm, helaas, dat had anders een mooi verhaal voor de weblog opgeleverd!

We zijn thuis

2010-10-31T22:20:00.000+01:00

Jullie hebben nog een bericht van ons tegoed. Want de afgelopen tijd zijn er heel wat verhalen langsgekomen uit het verre China. Maar elk boek met verhalen verdient een slot, dus daarom nog dit laatste hoofdstuk van het boek. Het slot.

Misschien het slot van de reis naar Yi Mei, maar zeker weer een nieuw begin voor ons. Een totaal nieuw leven, met ons drieën als gezin. En daar kan vast ook een heel boekwerk over worden geschreven. Maar ik heb al gemerkt, met een kind in huis, is tijd voor jezelf ineens heel schaars. Dus tijd om zo'n boekwerk te schrijven....niet echt.

Maar goed, we zijn weer thuis. Eindelijk thuis.

De vlucht vanuit Beijing was lang, maar goed verlopen. Tien en een half uur vliegen. We hielden ons hart vast, met onze zo lang vliegen, gaat dat wel goed? Als een busreis al zo'n drama kan zijn, hoe erg wordt het dan in het vliegtuig?

Maar het viel reuze mee, sterker nog, het ging prima. We hebben haar lekker bezig gehouden, vooral Alinda. Stapelbekers, rondsjouwen, boekje, eten. Genoeg afleiding. Ook ik ben even door het vliegtuig gelopen met haar op de arm. Niets aan de hand. Op een gegeven moment viel ze in slaap, na even te hebben tegengestribbeld. En zo heeft ze nog lekker wat slaap kunnen pakken in het vliegtuig.

Toen Nederland in zicht was, besloten we om haar wakker te maken. Niet alleen omdat we bijna thuis waren, maar ook met de gedachte, dat ze niet te lang moest slapen, anders zou ze thuis niet meer slapen. Nou, dat was niet zo'n geweldige beslissing, ze begon meteen te huilen. En hoe dichter we bij Amsterdam kwamen, hoe harder ze begon te huilen. In het begin keken de andere mensen in het vliegtuig nog met een glimlach naar ons. "Ach goh, zie d'r eens huilen. Lief meisje.' Mensen knikten medelevend en begrijpend. Maar gedurende de tijd veranderde dat. De blikken werden wat wanhopiger. 'Gaat dat nog lang door zo?' En het medeleven ging nu uit naar zowel Yi Mei als naar ons. En nog even later, zette iemand zo'n kussen voor de nek op zijn hoofd, zodat zijn oren bedekt waren. En was er van medeleven geen sprake meer.

Gelukkig was de bui voorbij op het moment dat het vliegtuig stil stond.

Terwijl we de slurf uitliepen, werd onze kleine alweer bewonderd door een Chinese dame en haar Nederlandse man. Zij hadden ook een jong kindje bij, een halfbloedje. 'Aha,' zei de man,'wij hebben een halve en jullie een hele!' En de Chinese vrouw vroeg ons direct op de man af: 'En wat hebben jullie nu voor haar betaald?' Hoppetee, die hebben alweer in de pocket, de eerste wat-kost-dat opmerking. Net met 1 voet in Nederland. Ik ben benieuwd hoeveel er nog volgen.

Terwijl we in de lange wachtrij stonden om de paspoorten te laten controleren, kwamen er een paar imposante veiligheidsmensen op ons af, in uniform. 'Komt u eens even mee.' En we werden vakkundig meegenomen, de rij uit. 'Uw paspoorten.' En de man nam onze paspoorten meteen in beslag. Mijn hart sprong meteen in een hoge versnelling. Wat nu? Klopt er iets niet? Mogen we Nederland niet in? Is er iets mis?

Gelukkig, zorgen om niets. We werden naar voren gebracht en kregen meteen een stempel in het paspoort, zodat we direct naar de bagageafhandeling mochten doorlopen. Wat een service! Dat scheelde ontzettend veel wachten! Ook de rest van ons gezelschap mocht doorlopen. Fijn.

En toen was het zover. Na de koffers en het afscheid van de rest van de groep, liepen we door de beroemde schuifdeuren.

Gejuich!
Foto's.
Lachen.
En tranen.
Felicitaties.
Omhelzen.
Een brede grijns.
Trotse ouders.

Onze vermoeidheid was in 1 klap verdwenen. Zo mooi om al die mensen te zien. Eindelijk weer thuis, bekende gezichten. Fijn. Echt fijn.

We hebben nog even wat gedronken, even kort wat bijpraten. En daarna op naar huis, naar Helmond, ons eigen plekje.

Ons huis was versierd, de vlag hing uit en binnen hingen slingers en stonden er cadeautjes op tafel. En Tommie, onze poes kwam ons ook weer spinnend tegemoet. Yi Mei vond Tommie erg interessant en samen hebben we hem zachtjes geaaid. Dat ging prima! Die worden nog dikke vrienden.

Daarna snel het campingbedje op de slaapkamer gezet en niet lang daarna lagen we allemaal diep in slaap. moe van de reis en alle belevenissen. Klaar voor onze eerste dag thuis, als gezin.

En nu, zijn we alweer bijna een week verder.

Maar daar schrijf ik later nog wel eens over. Ik kan wel zeggen, dat het goed gaat. Heel goed zelfs!

We zijn blij dat ze in ons midden is!!

Iedereen heel erg bedankt voor de vele reacties die we hebben gehad. De kaartjes, cadeautjes, de bloemen, emails, telefoontjes. We vonden het leuk om ons verhaal te delen en sommigen van jullie zullen Yi Mei zeker nog wel vaker zien.

Bedankt allemaal!

Kijk nou eens!

2010-10-29T15:00:00.000+02:00

De laatste nacht in China

2010-10-25T16:47:00.000+02:00

25 oktober - Beijing

Onze laatste nacht in China. Maar vooral de laatste nacht in China voor onze kleine.

Vandaag zijn we vroeg opgestaan, rond een uur of zes. Yi Mei was al vroeg wakker. Het allereerste wat ze deed, was zwaaien naar de money cat. Heel lief was dat. Zelfs zo vroeg op de ochtend. Eigenlijk was dat wel lekker, weer eens vroeg op. De zon scheen, het was stralend blauw, mooi weer. Vroeg aan het ontbijt en ook weer snel klaar. En dan heb je de hele ochtend nog voor je.

Daarom besloten we om een uitstapje te maken naar het Ditan park, waar we eerder naar toe wilden gaan. De tempel van de Aarde. Een kleine 3 kilometer lopen vanaf het hotel.

Ja, mooi. De parken. 's Morgensvroeg is het lekker druk daar. Vooral oudere mensen. Actief met van alles en nog wat. Een paar mannen waren aan het zingen,begeleid door een oud mannetje met zo'n 1 snarig viooltje. Er werd gekaart. Ochtendgymnastiek. Iemand was in de weer met vliegers.

Stijldansen, tai chi, voetbal. Heel veel mensen met jonge kinderen. Aan de wandel.

Samen over het gras gelopen, zoekend naar vruchtjes die uit de boom waren gevallen. Dat vond Yi Mei wel interessant. Ondertussen werd ze weer bewonderd door andere mensen. Een Chinese vrouw wilde haar wat herfstblaadjes geven, maar daar moest ze niks van hebben!

Het bezoekje aan het park mocht veel langer duren, het was echt een genot om rond te lopen. Maar Yi Mei was moe, en dan is het al snel niet zo leuk meer. Dus hebben we een taxi opgezocht, terug naar het hotel.

In de middag ben ik nog naar de begeleider geweest, William. Daar heb ik het Chinees paspoort ontvangen en nog andere documenten met de nodige stempels en handtekeningen. En ook een naamstempel die we hebben laten maken, plus een scroll met mooie kalligrafie en een tekening van pruimenbloesem.

Daarna snel weer terug naar de kamer, waar ik een huilende Yi Mei aantrof. De vorige keer had ze een flinke huilbui, deze was nog een graadje erger. Uiteindelijk hebben we haar de fles gegeven en daarna in bed gelegd. En nu maar hopen dat ze goed doorslaapt, dat ze morgen zich weer wat fitter voelt. Het wordt een rare dag voor haar.

Terwijl ze ligt te slapen in het bedje, zijn de koffers al voor het grootste deel ingepakt. Morgen nog een paar losse dingen.

En dan komen we straks op Schiphol aan. We zijn erg benieuwd. We hebben er wel zin in, lekker weer thuis, bekende gezichten.

De laatste nacht!

Tot slot nog een laatste mededeling voor de mensen die straks eventueel op Schiphol staan bij de aankomst. Zoals jullie wel gelezen hebben de afgelopen dagen, is het behoorlijk heftig wat onze kleine allemaal heeft meegemaakt. En misschien kan je je voorstellen dat het ook best beangstigend kan zijn wanneer er ineens een hoop vreemde (in haar ogen) mensen op d'r af komen en aan haar zitten.

Het lijkt ons wel fijn voor haar wanneer ze wat met rust gelaten wordt. Natuurlijk mag ze van alle kanten worden bewonderd, maar gun haar wat ruimte. De trotse ouders mag je natuurlijk wel uitgebreid knuffelen! :-)

Tot morgen! Welterusten.

Laatste inkopen

2010-10-24T16:53:00.001+02:00

24 oktober 2010 - Beijing

Ook vandaag was weer een rustige dag. Het grootste gedeelte van de dag hebben we weer op de hotelkamer doorgebracht. Het was ook erg slecht weer buiten. Het regende hard. Ik zelf was rond een uur of 5 al wakker, omdat mijn buik niet zo lekker meewerkte. Die is al een aantal dagen van slag. En ik ben niet de enige, ook anderen in de groep hebben er last van.

Typisch, zou het aan het eten liggen? Of is het gewoon een teken dat iedereen het wel welletjes vindt en dat het tijd is om naar huis te gaan?

Weinig gedaan vandaag. We zijn wel 's middags nog even op pad geweest, kijken of we nog een goede tas konden vinden voor ons overgewicht aan bagage.

Wat is China toch een consumptiemaatschappij geworden zeg. Ik besefte het vandaag pas, toen we een eindje liepen, op zoek naar een warenhuis in de buurt. Weer een ander warenhuis. En ik zag dat alleen al de weg die we toen hebben afgelegd, dat de diverse gebouwen aan de straat, allemaal grote warenhuizen waren! Zoveel! Ontzettend veel winkels, en sommige nog best prijzig ook. Je kan er van alles kopen, kopen, kopen. Ook gisteren in de New Market, zo ontzettend druk, koopzondag is er niks bij.

Je merkt ook aan de taxi chauffeurs dat er het een en ander is veranderd. Vijf jaar geleden hoefde je nog geen fooi te geven, die werd gewoon niet geaccepteerd en het geld werd steeds teruggegeven, zelfs bij een aantal pogingen. Maar tegenwoordig zijn ze daar makkelijker in. Nog steeds niet overal, maar de meeste taxi's accepteerden de fooi. De ene wat meer dankbaarder dan de andere.

In het warenhuis hebben we niet alleen een koffer gekocht, maar ook een speelgoedje voor onze kleine. Een telefoontje. Met muziekjes en geluidjes. Ze vond het geweldig. Wijzelf, na een tijdje, waren wat minder enthousiast geworden. Dat ding maakte toch wel flink wat herrie eigenlijk. Eens kijken hoe hoog onze tolerantiegrens is, qua geluidsoverlast.

Verder hebben we een money cat gekocht. Ik weet de precieze naam niet, maar als je in Chinese winkels komt, dan zie je ze wel eens staan. Een gouden keramieken beeldje van een kat. Met 1 poot in de lucht, en die maakt continue een wuivend gebaar, wiebelt de hele tijd met het pootje.

De kat roept zo geluk en geld naar zich toe, en dus ook voor de eigenaar. Zo lang we zo'n ding bij ons op de vensterbank hebben staan, stroomt het geld dus zo ons huis binnen. Het lijkt alsof de kat juist van zich af zwaait, het geld het huis uit. Maar in Azie zwaaien de mensen 'omgekeerd', vergeleken met ons. Als wij willen dat er iemand naar ons toe moet komen, dan wuiven we met onze hand naar ons toe. Maar Aziaten wuiven juist met hun hand van zich af. Lekker verwarrend.

Maakt niet uit, onze kleine vind het heel leuk. Ze heeft zo'n kat al eerder gezien in een winkeltje in het hotel, en ze stond er met open mond naar te kijken. En voorzichtig (na aanmoediging van ons natuurlijk) zwaaide ze ook terug naar de kat. Dat ziet er zo schattig uit!

Maar ja, onze dochter heeft dan ook een erg hoge schattigheidsfactor. Daar hoeft ze niet veel voor te doen.

Dus nu staat er bij ons op de hotelkamer een stenen, gouden kat, te wuiven met zijn pootje. Ik ben benieuwd of het echt zal werken.

Uiteindelijk weer terug naar het hotel, want we zouden 's avonds met de hele groep gaan eten. Weer heerlijk gegeten, Peking eend ook. Was heerlijk, dat gaan we thuis ook weer eens maken, altijd lekker. Ja, ik ga het toch wel missen hoor, het Chinese eten. De heerlijke citroenkip, de lekkere verse groenten, de gebakken rijst, de suikerappels. Wat hebben we toch een mager aanbod in Nederland met onze babi pangang enzo. Ik eis meer authentieke Chinese restaurants!

Maar ik moet toegeven, een lekkere zelfgebakken boterham met hagelslag: Hmmmmmmmmmmmmmm. Nog even, nog even.

Morgen is onze laatste volledige dag hier in Beijing. Ook dat zal een rustige dag worden. Alvast de koffers inpakken, een beetje aanrommelen. 's Avonds krijgen we de laatste papieren, ik hoop dat alles klopt. En dat er geen problemen zijn met de tickets en dergelijke. Gewoon een lekkere soepele vlucht naar huis straks.

Eerst lekker slapen.

Lekker geslapen, speeltuin en geshopt.

2010-10-23T17:01:00.001+02:00

23 oktober - Beijing

We werden pas rond 9 uur wakker, hadden heerlijk geslapen. Onze kleine moesten we zelfs wakker maken. Ze had haar schade (en wij ook) van vorige nacht weer goed ingehaald. Gelukkig maar! Dan konden we er weer tegenaan. Even een klein beetje huilen, maar al snel was ze het zonnetje in huis en liep ze al snel weer te dollen en pret te maken. Ze had ook nieuwe geluiden weer. De hele tijd 'groetegroetegroetegroete' zeggen. Ze oefent steeds weer andere klanken.

Na het ontbijt weer naar de speeltuin geweest. Tja, de bestemmingen zijn nu wel heel anders he, met zo'n kleine. Weer veel van die electronische wiebeldingen geprobeerd. Met muziek erbij. Allerlei Chinese kinderliedjes, waarvan we er eentje herkenden als de bekende 'ni wa wa'. (Ook de titelsong van 'Het paard van Sinterklaas' mocht je nieuwsgierig zijn.)

Op een gegeven moment was het wel weer genoeg geweest, vonden wij dan. Als het aan haar lag, bleef ze nog wel even rondhangen. Ze stapte nog enthousiast in het rond, maar wij hebben haar in de buggy geplant, terug naar het hotel. Dat ging natuurlijk weer gepaard met gehuil. En (je raadt het al) koekjes deden wonderen.

We wilden vanmiddag naar 'De tempel van de aarde' gaan, met een mooi park erbij. Maar Alinda wilde eigenlijk ook gaan shoppen. Bij de 'New Market', zoals dat heette op het kaartje voor de taxi. Dat is een gebouw van 5 verdiepingen, met daarin allerlei kleine winkeltjes, volgepropt met spulletjes als kleding, electronica, schoenen, tapijten, noem maar op.

Alle soorten merken en maten werden er verkocht. Geen idee of het echt of nep was.(Hoogstwaarschijnlijk nep) Maar er waren veel leuke dingen te koop. Alinda kon helemaal los gaan. Ik zelf vind er helemaal niks aan (als man zijnde), maar ik heb me maar opgeofferd voor de goede zaak. Alhoewel mijn sjagrijnigheidsmetertje wel steeds meer opliep. Shoppen voor kleding is echt totaal niet mijn hobby. Dat het voor onze kleine is, verzacht het wel een beetje. Maar echt plezierig was het niet nee.

Er moest wel flink worden afgedongen. Het is gewoon een spel dat gespeeld wordt. Bij een leuke bodywarmer van Hello Kitty kwamen ze met een prijs van 250 Yuan. Dat werd dan op een rekenmachientje getypt. 'Special price, just for you.' Maar dat pikken we natuurlijk niet, dus moet je met een tegenbod komen. Dus typen we iets in van 20 yuan. En dan gaan ze heel moeilijk kijken; Ýou are joking! Yes. You make real offer now.' Maar gewoon volhouden en dan lieten we de verkoopster weer een bod doen. Die zakt dan al drastisch in prijs naar 120 yuan. En zo gaat dat wat heen en weer. Uiteindelijk komen we dan ergens uit op 40 tot 50 yuan. Misschien nog steeds te duur, maar we vinden het prima.

Soms hebben we het idee dat we te veel hadden betaald, omdat de verkoopster al heel snel akkoord ging met de prijs. En de andere keer lijkt het dat we een goeie deal hadden gemaakt, omdat ze erg moeilijk deed. 'Ýou hard bargain!' Met veel zuchten en steunen.

We hadden ook nog schoenen gekocht. En ze zaten Yi Mei als gegoten, westerse kwaliteit (en ook wel een stuk duurder, maar goed.)

En dat was ook te merken later, toen ze aan het stappen was met de schoenen aan. Ze sjeesde alle kanten op, razendsnel! Ze liep een stuk beter vergeleken met die Chinese schoentjes die we eerder hadden gekocht, die te ruim bleken te zijn. Een wereld van verschil. Zo kan ze in de toekomst wel met ons gaan wandelen, we kunnen d'r amper bijhouden!

Na het shoppen wezen eten in een leuk restaurant. Je moest zelf je eten kiezen uit een rek, daar lagen allemaal spiesjes met allerlei dingen eraan. Ik heb een mandje gepakt en allerlei dingen uitgekozen voor de hele groep. Hopelijk was het genoeg, en anders kiezen we gewoon nog wat extra.

Maar het bleek genoeg te zijn, het was er gezellig en rumoerig druk. Ik had van tevoren betaald, omdat je al direct na het kiezen van het eten moest afrekenen. En ik besloot om maar te trakteren, het hele gezelschap kreeg van mij het eten cadeau. Eens lekker ruig doen. Zes volwassenen en 4 kinderen, ik doe eens gek. 65 Yuan was de rekening.

Nog een paar dagen en dan gaan we weer naar huis. De verslagen worden wat korter en beknopter, we zijn ook moe, zo aan het eind van de dag. Stiekem verlangen we weer naar ons eigen bed. Een laatste verandering voor Yi Mei en dan hebben we alle tijd om in ons nieuwe leventje te komen. We hebben er zin in!

Nog even.

Niet naar de muur

2010-10-22T15:10:00.000+02:00

Tja, sorry. Beloof ik een foto van de muur, zijn we helemaal niet naar de Muur geweest vandaag. Daarom als troost maar een foto toegevoegd van een muur van het restaurant waar we hebben gegeten. Kom ik toch nog mijn belofte na! :-)

Geen verslag vandaag. We gaan eens flink wat slaap inhalen. Afgelopen nacht duurde maar tot 2 uur 's nachts. Daarna hebben we niet meer geslapen omdat onze kleine niet meer in bed was te krijgen. Geen enkel bed. Daarom, omdat we zo ontzettend brak waren, hebben we besloten om de muur over te slaan en een rustige dag te houden

Maar zo erg is dat niet. Wij hebben zelf de muur al gezien, 5 jaar geleden. En onze kleine heeft er nog geen oog voor. Die muur zoeken we later nog wel eens op.

Welterusten!

Kijk nou eens!

2010-10-22T15:00:00.000+02:00

De tempel van de hemel

2010-10-21T14:47:00.001+02:00

21 oktober 2010 - Beijing

Vandaag weer een poging wagen om naar de Temple of Heaven te gaan. We gaan er voor, het gaat lukken deze keer!

We staan gewoon vroeg op en zorgen dat we op tijd bij het ontbijt zitten, dan kunnen we daarna al snel een taxi pakken naar de tempel. En ik moet zeggen, operatie geslaagd.

We werden wel vroeg wakker, althans ik wel. Gewoonlijk maakt onze kleine wel eens geluid 's nachts, maar deze keer geen piep. Geen huil of snik, ze sliep heel diep. Dan zou je toch heel blij moeten zijn, dat ze zo goed slaapt, maar ik dacht meteen: 'Ze maakt geen geluid! Ojee, is dat wel goed? Leeft ze nog wel?' Tja, als ze niet slaapt is het niet goed, en als ze wel slaapt is het ook niet goed. Lekker ingewikkeld, dat ouderschap.

Gelukkig bleek ze gewoon diep te slapen. Rond 7 uur werd ze wakker. Gewoonlijk laten we haar op d'r gemak wakker worden, maar dat was nu niet zo. We moesten tenslotte op tijd naar het ontbijt.

Dus heeft onze kleine maar kort gespeeld met d'r speelgoed. Ondertussen hadden we de tassen en melk en koekjes al ingepakt, en (jawel) een extra setje droge kleren, voor het geval dat.

Ontbeten en daarna een taxi genomen, rond half elf waren we weg. Onze meid was toch nog moe, want in de taxi viel ze in slaap. We prijsden ons al gelukkig, trokken meteen de conclusie dat we later ook vakanties konden houden, onderweg naar Frankrijk ofzo met haar slapend op de achterbank.

Op de terugweg is die illusie meteen doorgeprikt. Een lokaal autoritje naar de andere kant van Helmond zal al te veel zijn. Met de nadruk op HEL. En vooruit, ook MOND, want d'r kwam weer flink wat geluid uit. (Wat met een koekje heel snel minder wordt, o wat zijn wij toch slechte ouders.)

Maar goed, daar stonden we dan, de Tempel van de Hemel. Een kaartje gekocht, kinderen waren weer gratis. En op naar de parken om de tempel. Zou het net zo druk zijn als de vorige keer?

Toen in 2005 stonden we volgens mij al om een uur of 8 in de parken, maar nu een stuk later en het was dan ook minder druk. Wel een hoop mensen die aan het linedancen waren. Een man die opera oefeningen aan het doen was. Mensen met linten, mooie kleuren en zwierende bewegingen. Een vrouw die zo'n voetspelletje aan het doen was. Een soort zakje zand met veren eraan, hoog houden met de voet. Leuk voor jongeren, maar deze vrouw schatte ik toch een jaar of 60 misschien. Wat zijn ze toch sportief!

Ook weer veel reacties gehad van diverse Chinezen. Een dame wees naar onze meid en naar mij en wees toen naar haar jukbeenderen. Geen idee wat ze precies bedoelde, maar het leek erop dat ze zei dat ze mijn jukbeenderen had. Dat is toch knap. Eerst al mijn inhammen, nu ook mijn jukbeenderen.

Maar ze was anders dan anders, ze voelde zich niet zo fijn. En dan is het geen fijn uitstapje. Want dan gaat alle aandacht naar onze kleine, en niet zo naar de tempel. Ik heb geen foto's gemaakt, wel gefilmd. Het is het een of het ander. Ik kan nog net wel een buggy voortduwen met 1 filmcamera. Maar niet ook nog een fotocamera in de hand.

Dus geen foto's van de tempel en het park. Wel veel film.

Ook Alinda had er genoeg van, die was ook hartstikke moe. Dus na een uur hadden we het wel gezien, de chagrijnigheidsgrens kwam in zicht. Dan is het tijd om er vandoor te gaan. Dan maar geen tempel van de hemel. Die hebben we dan ook niet gezien, alleen de parken bij de ingang en de tempel van de oogst.

Terug op de hotelkamer was ze toch wat van slag. Hangerig, huilerig. Ze wilde maar niet slapen, terwijl ze zo moe was. Een lang middagslaapje is het niet geworden. Al snel was ze weer wakker en klaar om te spelen. Ach ja, dan slaapt ze vanavond wel weer goed.

De rest van de dag hebben we op de hotelkamer doorgebracht. Wat gedold en gespeeld. Bellen geblazen. Verstoppertje met de gordijnen. Getekend op papier. En het is me bijna gelukt om haar de pantoffels te laten halen en die mij aan te doen. Is erg handig!

Ik voelde me zelf ook niet prettig, had last van mijn maag. Dus ik heb een beetje in bed gehangen, een stukje Avatar gekeken, terwijl Alinda wat boodschappen ging doen. Later pizza laten brengen door roomservice. En nog even gespeeld. En nu ligt Yi Mei lekker te slapen in d'r bed. Meteen in diepe slaap gevallen na d'r fles. Gelukkig maar, want morgen wordt weer vroeg op, naar de Chinese muur!

Geen foto's weer deze keer. Morgen vast wel, van de muur. De mensen van de nieuwsbrief, die hebben geluk, die hebben al een paar filmpjes van onze kleine kunnen zien. Weblog lezers, tja, morgen foto's, ik beloof het!

Speeltuin en eten

2010-10-20T16:38:00.001+02:00

Beijing - 20 oktober 2010

Vandaag hebben we niet veel gedaan eigenlijk. We waren van plan om naar de tempel van de Hemel te gaan, maar het is lastig om een goed tijdstip te plannen op de dag. Door dat middagslaapje. Eer we aan het ontbijt zitten, is het rond 9 uur. En wanneer we er vanaf komen is het een uur of 10. Dan is het nog maar twee uurtjes voor het middagslaapje, en dan trek je er niet meer op uit.

Het middagslaapje duurde tot half drie vandaag. En na verschonen, aankleden, bak noedels is het alweer tegen half vier. Dus stonden we om 4 uur bij de receptie, met de vraag of ze misschien een taxi kunnen regelen die ons bij de tempel of heaven afzet.

Maar de man achter de balie raadde het ons af. Het verkeer was nu zo druk, het zou te lang duren voordat we op de bestemming zouden aankomen. Dan is het park al gesloten, zei hij. Daar stonden we even niet bij stil. Dus stelden we ter plekke ons voornemen bij en gingen we voor een speeltuintje in de buurt.

Een ander speeltuintje nu, met een oude glijbaan, daar wilde onze kleine wel weer vanaf. Maar ze hadden ook van die elektronische dingen, je kent ze wel, je gooit er een muntje in en ze gaan draaien of wiebelen. Bekend van de winkelcentra. Alleen waren deze exemplaren wat meer versleten en stoffig. Maar dat maakte niet uit.

Ze vond het wel grappig, zo ronddraaien in een soort van panda met een stuurtje. Daarna een tandje hoger, in een wiebelend vliegtuig. Ook dat beviel goed, alhoewel ze het wel een beetje raar vond, al die wiebelende dingen, even wennen. Maar al snel wees dat vingertje van haar weer alle kanten op, ze wilde nog wel een keer op de panda. En daarna weer naar de glijbaan, een speeltuin is wel goed aan haar besteed.

Eenmaal terug in het hotel, besloten we om mee te gaan met anderen, naar een restaurant. Heerlijk gegeten weer. Eindelijk stonden er dingen op het menu die we altijd al wilden proberen. De altijd heerlijke citroen kip. En de 'wired candy apples'. Dat is een geinig gerecht, als toetje wordt dat geserveerd. Stukjes appelbeignet, gedoopt in gloeiende hete gecaramelliseerde suiker. Met een bakje ijswater ernaast. Je pakt met de stokjes zo'n stukje appel. Dan trek je die los van de rest, want door de suiker zit alles aan elkaar geplakt. Dus krijg je van die hele lange slierten suiker, net suikerspin. Dan doop je ze in het ijswater, daardoor koelt het af en wordt de korst heel krokant. En dan lekker smikkelen. Het glazuur springt van je tanden en het zijn regelrechte caloriebommen, maar wel een heel leuk en lekker gerecht ook.

Ze is trouwens niet zo'n goeie eter. Ze eet erg eenzijdig, ook al proberen we verschillende dingen. 's Morgens een fles melkpoeder, daarna mee naar het ontbijt. Daar wil ze wel een beetje rijst naar binnen lepelen, maar veel is het niet.

Wat ze wel lust en eet bij het ontbijt: rijst (zo kaal mogelijk) en watermeloen (zo veel mogelijk)

Wat we allemaal hebben geprobeerd en wat ze niet lust:

brood, brood met boter (2 dagen wel gegeten, daarna niet meer), idem voor brood met jam. Yoghurt, gewone yoghurt, aarbeienyoghurt, gekookt ei, paddestoelen, wafels, croissantjes, rauwe paprika,tomaat, gedroogde ananas, kaas, dimsum, worstje en nog veel meer.

Ook bij het avondeten wil ze alleen rijst, groenten of ander gezond spul wil ze totaal niet eten en je krijgt het er ook niet in. Of ze neemt wel een hap en dan spuugt ze het meteen weer uit. Of ze neemt het enthousiast in de hand, maar alleen om het dan aan mama te voeren. Zelf pakt ze niks.

Eigenlijk leeft ze dus op melkpoeder, rijst, watermeloen, water, klein stukje peer en een bak noedels. En af en toe rozijntjes en een koekje. Niet echt een gezond dieet dus.

Ik ben benieuwd hoe dat thuis gaat, want ze moet toch ook aan de hollandse kost, wat dat betreft. Ik vrees dat we in het begin veel gepureerde groentesoep gaan eten of zoiets. Of rijst bij het ontbijt. We zien het wel.

Aan de andere kant, ze lust ook geen chocoladekoekjes, chips of slagroom, of andere lekkere maar ongezonde dingen. Dat is dan wel weer gunstig, maar stiekem hopen we dat ze wel beter gaat eten.

Maar naast het eten hebben we echt een vrolijke meid. Vandaag houdt ze ons zelfs een beetje voor de gek, door haar waterflesje naar ons uit te steken. Dan willen wij het aanpakken, maar dan trekt ze het snel weg en begint ze keihard te lachen. En dan een aantal keer achter elkaar. Zelf verzonnen, ze heeft het niet van ons!

Leuk toch.

Verder weinig gebeurd, morgen weer een poging om naar de tempel van de hemel te gaan.

Morgen meer.

Geen foto's deze keer, niet aan toe gekomen. En eigenlijk film ik nu meer dan foto's maken. Een kaal berichtje dus.

Naar het zomerpaleis

2010-10-20T08:06:00.001+02:00

Beijing - 19 oktober 2010

Nog een week, en dan mogen we weer naar huis. We hebben er wel weer behoefte aan, lekker naar huis, de eigen omgeving. Stiekem is het wel weer genoeg geweest.

Maar nog even geduld, nog niet alle dingen zijn geregeld voor de ambassade. Het zou best kunnen dat we Maandagmiddag pas de benodigde papieren hebben, terwijl we Dinsdag al vertrekken. Ik ben benieuwd.

Die ochtend stonden we na het ontbijt in de lobby, te wachten op de bus naar het zomerpaleis. Ik moest nog even terug naar de hotelkamer, en werd uitgezwaaid door onze kleine. Toen ik weer terug kwam, wilde ze graag door me worden opgepakt en kon ik met haar rondsjouwen. Zij wees dan ergens naar en ik liep die kant op. Naar de lamp, naar de tv, naar de plant. Ongelooflijk dat ze ineens bij mij wilde zitten. Maar af en toe moest ik haar wel even zwieren, daar zorgde ze zelf voor door zich achterover te gooien. Dat was wel even opletten en goed vasthouden, maar dat was wel goed. Dus dat vond ik wel weer heel speciaal, dat ze even zo dicht bij me kon zijn. Daarna was het ook alweer snel afgelopen, maar toch fijn!

De busreis zelf was gelukkig niet lang. Onderweg gekeken naar de stad, de gebouwen. Het vogelnest en de watercube van de Olympische spelen, zagen we naast de weg liggen. Wat opviel was het gebrek aan hijskranen. Stond 5 jaar geleden de stad nog val met hijskranen, nu zagen we ze nergens meer. Hetzelfde voor de fietsers, die zag je ook nog maar weinig. Ondertussen vertelde onze begeleider, William het een en ander over de stad.

Dat het verkeer tegenwoordig een groot probleem is. De wegen slibben dicht, steeds meer mensen willen een auto en kunnen die ook kopen door de groeiende middenklasse. 17 Miljoen mensen op een kleine oppervlakte is niet niks.

Het verkeer is zo druk, gisteren was er een nieuw filerecord. Een stuk waar je gewoonlijk een half uur over doet, duurde nu 2,5 uur lang. En dan zijn nog niet eens alle auto's op de weg. Wanneer je binnen de ring van de stad woont, worden er selectief auto's toegelaten op de weg. Elke dag mogen er bepaalde kentekens niet de weg op. Eindigend op nummer 1 en 6, de volgende dag, 2 en 7, daarna 3 en 8 en ga zo maar door. Dat bespaart 20% van het verkeer.

Theoretisch, want er zijn genoeg mensen die het risico nemen om toch de weg op te gaan en dan maar hopen dat ze niet gepakt worden. Of er zijn creatievelingen die hun nummerbord afplakken.

Hoe dan ook, het is behoorlijk druk op de weg. Daarom worden er ook meer wegen in de stad aangelegd, en daarvoor moeten de oude hutongs afgebroken worden. Wij, Westerse mensen, zien dat met lede ogen aan, die oude cultuur, die geschiedenis van de stad, de oude wijken van de stad worden afgebroken. Zonde.

Maar de Chinezen zien dat anders. Zij hopen er zelfs op dat hun wijk wordt afgebroken, omdat er tegenwoordig een aantrekkelijk geldbedrag aan verbonden zit voor herlocatie. En dan is het een sport om er zoveel mogelijk geld uit te slepen, zodat ze straks riant in een mooi appartement zitten, met een leuk zakcentje ernaast.

'Vinden jullie dat niet zonde? Die verdwijnende geschiedenis?' vroeg ik later nog. Maar William zei dat er wel speciale wijken blijven, juist om de geschiedenis vast te houden. Maar als ik zie wat voor attracties de Chinezen van hun geschiedenis maken, vrees ik dat die oude wijken een beetje poppenkast gaat worden, niks authentieks meer aan. Maar goed, dat zien we wel weer wanneer we ooit nog eens terug komen in Beijing.

Ondertussen zijn we aangekomen in het zomerpaleis. Onze kleine hdd niks te klagen wat aandacht betreft. Ze had dan ook een erg hoog schattigheidgehalte vandaag. Een majoo (hoe schrijf je dat eigenlijk?) met Nijntje erop. Spijkerjurkje met Nijntje erop. Roze jas aan. De kitscherige Chinese rode schoentjes. En een roze muts met zo'n pompommetje erbovenop.

Onzettend veel Chinezen keken naar haar en wezen dan lachend en keken met vertederde blik naar haar. Vooral bij de dames was ze populair. Ze zochten verder geen contact met haar of met ons, maar je ziet ze zo naar de buggy kijken en dan ineens met een verbaasde uitroep en lachende gezichten kijken. 'Ach gossie, wat lief! Kijk nou!' Althans, zoiets zouden ze vast zeggen.

Maar ja, voor hetzelfde geld zeggen ze: 'Och arme, zie dat kindje. Die muts! Wat doen ze haar toch aan?' Je weet het nooit he, hadden we maar Chinees moeten leren.

Het is toch wel wennen hoor. Uitstapjes zoals we ze maakten met ons tweeen, die zijn verleden tijd, dat is nu wel duidelijk. We weten dat we bij het zomerpaleis zijn geweest, maar daar houdt het dan ook bij op. Je hebt gewoon amper tijd om op je gemak rond te kijken! Continue is ons kind het middelpunt.

'Kom laten we daar even naar toe lopen, dan maak ik een leuke foto van jullie.' Maar dan wil ze niet mee, of ze wil uit de buggy. Ondertussen is de foto alweer vergeten. Of ik wil een mooi plaatje maken van een stoere oorlogsveteraan, in uniform, behangen met medailles, best indrukwekkend. Maar wel met geinig sportschoentjes aan en een roze tas met schattige konijntjes erop.

Maar eer dat ik de luiertas opzij heb geschoven, de buggy aan de kant heb gezet, Alinda een pakje rozijntjes heb aangegeven, een tissue voor een grote snottebel heb gepakt, was de soldaat alweer uit het zicht verdwenen.

Ondertussen, terwijl we toch op de boot aan het wachten waren, deed het volgende probleem zich voor.

Overgelopen luier! Aargh! Wat nu? Romper nat, majootje nat. Zelfs een natte plek op de buggy. Snel een toilet gezocht om te verschonen, waar natuurlijk geen aparte plek was om een baby te verschonen. Dus een gehannes op een stoel en op schoot.. En daar komt nog onze onervarenheid om de hoek kijken. Want we hadden wel een schone luier bij ons, maar natuurlijk hadden we ook dingen moeten meenemen als:'reserve romper, extra setje kleren, handdoekje.' Staat allemaal genoteerd voor de volgende keer.

Tja, ons leventje is echt veranderd nu, dat merken we wel. Ineens draait alles om onze kleine. Is het middagslaapje leidend voor de dag. Zijn we zelf ook vaak toe aan een middagslaapje. Ineens hebben we allemaal vlekken in onze kleren, is de plek waar we ontbijten na afloop veranderd in een slagveld, vol met rijst op de vloer. We zijn steeds dingen kwijt. Of we beginnen aan iets, maar uiteindelijk komt er weer van alles tussendoor en vergeten we eigenlijk wat we als eerste wilden doen. Een bende op de hotelkamer, een overvolle prullenbak met luiers. Poep uitgesmeerd op bed. Haren door de war, overal speelgoed.

Kortom, ook wij horen nu bij de kliek van het ouderschap!

Het zomerpaleis lieten we voor wat het was. We hebben amper iets gezien. Afsluitend een lunch, uitgebreid gegeten. We hebben flink opgeschept, en het maar meteen als avondeten gebombardeerd.

Daarna weer terug de bus in, terug naar het hotel. Hehe, eindelijk weer rustig op de kamer.

Na wat spelen en ergens eten was het bedtijd. De poging om tandenpoetsen te introduceren gaat al wat beter. Ze mag nu de tanden van Alinda poetsen en dat doet ze heel graag! De borstel verdwijnt wel achter in Alinda's huig of in d'r neusgaten, maar ze helpt graag mee. En langzaam proberen we haar tanden ook te poetsen. De borstel is al in de mond geweest, dus ook daar komt verbetering in.

Goed, genoeg voor vandaag. Morgen weer een nieuwe dag!

En weer een dag dichter bij thuis!

Dolle pret

2010-10-18T16:19:00.001+02:00

Beijing - 18 oktober 2010

Vandaag een regenachtige dag, dus zaten we bijna de hele dag op de hotelkamer.

Maar het was zeker geen straf om op de kamer te zijn. Terwijl buiten de regen flink neerviel, hebben we veel pret gehad op de kamer. De ochtend was nog rustig. Onze kleine speelde rustig.

Maar toen we het middagslaapje hadden gehad, waarbij we allemaal lekker hebben geslapen, ook wij, vermoeide ouders, toen is ze helemaal losgeslagen.

Ze had de grootste lol. Verstoppertje spelen. Naar ons toe rennen, keihard lachen. Door de kamer heen, als een dolle. Gillen, lachen, schaterlachen, wat een lol. Kietelen met mama, vliegen met papa. Optillen, op de kop houden, neergooien, lekker wild. Ik zei al eerder dat ze een wildebras was, maar nu is het de lat nog hoger gelegd, dat was toen nog rustig, vergeleken met nu!

Heerlijk, we hebben echt super gespeeld, dit was zo'n geslaagde middag. Kortom, we hebben lol en plezier gehad.

Morgen een drukke dag weer, naar het zomerpaleis. Dat zal wel een tijd duren, geen middagslaapje, dus ik ben benieuwd hoe dat wordt opgepikt. We hopen op mooi weer en we zien dan weer wat de dag gaat brengen.

Misschien dat we morgenvroeg, nu ze zich zo happy voelt, eens kunnen kijken of we d'r tanden kunnen poetsen, voorzichtig ermee beginnen. Want dat is nu nog niet zo'n succes, ondanks de kinderborstel, de kindertandpasta en spelenderwijs proberen.

Dat zien we later wel weer.

Geen foto's deze keer, want alleen Yi Mei stond op de foto's, met d'r mooie lach!

Speeltuintje

2010-10-18T06:07:00.001+02:00

17 oktober - Beijing

Vandaag hebben we een rustige dag gepland. Alleen even op zoek naar een speeltuintje en wat boodschappen. Na gisteren hebben we onze plannen toch maar wat naar beneden bijgesteld.

Tijdens het ontbijt, besloten we maar wat op de kamer rond te hangen, even rustig aan. Lekker wat gespeeld. Wilde spelletjes zijn favoriet. Gelukkig kan papa daar ook aan mee doen. Dat is ook een manier om contact met haar te maken. Dus een leuk spelletje is als ze op de grond ligt of met d'r armen omhoog staat, dan pak ik d'r op en zwier haar door de kamer heen. Of op de kop over mijn rug. En dan moet ze flink lachen. Heerlijk.

Ook nog even op schoot gehad, eens kijken of ze naar Sesamstraat wilde kijken via Internet. Dat vond ze wel leuk, maar ook de knopjes op de laptop en de draden. Hetzelfde bij skypen, dan heeft ze niet alleen oog nu voor oma, maar ook voor de computer zelf. Met dat wijsvingertje wijzen. Maar zo gauw de aardigheid eraf is, beseft ze ineens bij wie ze op schoot zit en dan is het weer gedaan met de pret.

Na het middagslaapje wilden we op zoek gaan naar een speeltuintje, volgens een tip van de weblog. En die hadden we zo gevonden. Met van die fitness toestellen en ook een ruimte waar flink getafeltennist werd. De lokale bevolking maakte er goed gebruik van. Er zaten mensen te kaarten en te sporten, ik kreeg er weer zo'n park gevoel bij.

Eens kijken hoe ze reageerde op de glijbaan. Nou, dat hebben we geweten. Ik heb het niet geteld, maar het voelt alsof ze honderd keer achter elkaar van de glijbaan is gegaan! Ze vond het geweldig, en dan het liefst in de volgende volgorde:

Eerst het trappetje op. We probeerden of ze dat zelf kon, en dat ging prima. Eerst vasthouden aan de spijltjes en naar boven klimmen. (Dus dat komt thuis ook goed, met onze wenteltrap.) Daar boven stond Alinda en die loodste Yi Mei naar de glijbaan.

Dan ging ze zitten, ik hield mijn arm achter haar en zo gleed ze woeoeoesh naar beneden, met geluidseffecten gemaakt door papa. Daarna pakte ik haar op en liet haar door de lucht vliegen, terug naar het trapje. En zo ging het weer van voren af aan.

Toen zijn we terug gelopen naar het warenhuis op de hoek. Daarbinnen zou een soort van binnenspeelplaats zijn. En die was er ook. Maar voordat we daar aan kwamen, maakten we onze eerste supermarktscene mee, zo'n moment dat elke ouder moet doorstaan.

Madam wilde opgepakt worden, maar we hadden daar niet veel zin in. Dus ging ze demonstratief midden in het gangpad liggen. Niet krijsend, maar wel dreinend, zo van: 'Okee, als jullie niet willen luisteren, dan maar zo, ga ik hier liggen huilen.'

Maar wij hebben haar even lekker laten liggen, maar wel steeds aangemoedigd, dat ze op moest staan en naar ons moest komen. En aangezien ze zag dat haar gehuil geen resultaat had, stond ze inderdaad op en liep ze naar mama, die haar bij de hand nam en samen weer doorliepen. En toen was het weer goed.

Uiteindelijk kwamen we op de eerste verdieping van het warenhuis en daar was inderdaad een speel- en klimtoestand. Ballenbak, autootjes, noem maar op. Maar we vonden haar daar nog te jong voor, en het was er best druk en rumoerig. Ze keek ook niet echt naar de toestellen, ze vond het veel interessanter om met het kliksysteem van de buggy te spelen.

Uiteindelijk kwamen we bij de schoenenafdeling, en daar hebben we nog gekeken naar nieuwe schoenen voor haar. De verkoopsters vonden het helemaal geweldig om te zien. Als we naar de voetjes wijzen en zeggen dat ze haar schoenen aan of uit gaan doen, dan gaat ze lekker op de grond zitten. Bop, op d'r billen. En die verkoopsters vonden dat zo geweldig, die lachten erom. Blijkbaar is dat niet gebruikelijk of zo, ik weet het niet.

Een hoop schoenen gepast, en uiteindelijk wel geslaagd. Tja, gewoonlijk vind ik het vreselijk om kleren te kopen of schoenen. Maar nu, met de kleine, is het ineens helemaal anders. Dan is het juist leuk om te zien hoe ze de schoenen past. Om te kijken of ze goed zitten, zegt Alinda tegen haar: 'Ga maar naar pappa.' En dan spreidt ik mijn armen en komt ze met een brede lach op me af. Ze verwacht dan wel om hoog opgetild te worden (daar gaat het vooral om, niet om papa.) Dus til ik haar op en stuur haar dan weer terug naar mama. En zo zien we of ze wel lekker loopt met de schoenen.

's Avonds nog lekker uit eten geweest. Uit eten met kinderen is toch zo totaal anders. Vooral Alinda komt amper toe aan haar eigen eten, want Yi Mei zit op haar schoot, een bakje rijst leeg te lepelen, terwijl Alinda er voor zorgt dat er niet veel geknoeit wordt. Maar ze vergeet zichzelf steeds. Misschien wel goed voor de lijn, maar toch, het eten is veel te lekker om het allemaal te missen!

En nu is het dan alweer bedtijd, wat gaat dat snel.

Dit verslag zal wel wat later komen, want Internet doet het niet, dat moet nog geregeld worden.

Een flitsbezoekje aan het Tiananmenplein

2010-10-16T17:23:00.000+02:00

Beijing - 16 oktober

Vandaag is het best een drukke dag geweest, hoewel hij wel rustig begon. Het is even wennen, je hebt ineens zo'n ander ritme met een kind in huis. De tijd vliegt voorbij, terwijl je eigenlijk maar weinig hebt gedaan, behalve gespeeld en gegeten. De activiteiten voor een dag worden automatisch ingedeeld in twee delen: voor het middagslaapje, na het middagslaapje

Onze kleine leert elke dag steeds meer bij. Ongelooflijk hoe snel dat gaat.

Het slapen gaat trouwens steeds beter, eigenlijk is het nu prima. Even tegenstribbelen, vechten tegen de slaap en daarna is het eigenlijk okee en slaapt ze heel diep. Dat is al een stuk beter. Zelf hebben we een mindere nacht gehad, onze kamer grenst met een tussendeurr aan een andere kamer. Een rokerskamer met Duitse bewoners. Dus 's avonds begint het hier naar sigarettenrook te ruiken en vannacht was er een hoop herrie. Onze kleine sliep er doorheen, maar wij hadden er wel last van.

Na het middagslaapje, hebben we afgesproken met collega-adoptieouders om naar het Tiannamenplein te gaan Wij zoudenalvast gaan en dan zouden we elkaar ontmoeten, recht onder het portret van Mao om 17:00 uur.

We zouden met de metro gaan, dat is het goedkoopst. Maar of het ook het snelst is… Voor 4 Yuan, dat is 40 cent, konden we met ons drietjes (kinderen gratis) door heel Beijing met de metro. Belachelijk goedkoop, maar….ook belachelijk druk!

Misschien was het toch niet een goed plan om in een weekend naar een toeristische trekpleister te gaan in een miljoenenstad. Bij de eerste overstap kwam er een overvolle metro aanrijden. En daar moesten wij dan in! Met fotorugzak, luiertas, ingeklapte buggy en kind? Pfff, propperdeprop in de metro. Geen pretje. Onze kleine vond het ook indrukwekkend al die mensen bij en op elkaar. We konden zo wel een leuk spelletje doen, ik zat wat verstopt achter het hoofd van een Chinese meneer. En zo konden we kiekeboe spelen, waarbij ik steeds aan de ene en dan weer aan de andere kant van het hoofd van die meneer verscheen. Dat vond ze wel grappig, ze moest lachen. (en dan is alles okee, als onze kleine lacht)

Wat ook opviel, vrouwen met kinderen in de metro, hebben bijna altijd een zitplaats. Want jong of oud, mensen staan meteen op voor je. Ga maar zitten, zeggen ze dan. Daar kan Nederland nog wat van leren. Op een gegeven moment stonden we zelfs behoorlijk klem tussen de mensen. Werd er op mijn rug getikt, een man, die een heel eind verderop stond in de mensenmassa wilde zijn plaats afstaan. Mooi toch? We moesten er alleen bijna uit, dus heb ik hem vriendelijk bedankt.

We moesten verschillende keren overstappen, alleen maakten we halverwege een fout, en zag ik dat we de verkeerde richting in gingen! Het valt ook niet mee, met al die Chinese tekens. En ondertussen hannesen met een opgeklapte buggy, zakdoekjes aangeven uit de luiertas. Rondsjouwen met de kleine, die continue gedragen wilde worden.

Pfff, dat is even wennen voor ons. We denken af en toe nog in 'Patrick en Alinda tijd', maar we moeten meer rekening houden met 'kinder' tijd. En die tijd loopt heel anders en daar kan je veel minder in doen. Geen lange afstanden afleggen in overvolle metro's.

Maar goed, uiteindelijk aangekomen bij de poort van de verboden stad. Ineens zien we een grote mensenmassa op ons afkomen, met twee politiewagens erachter. Zwaailichten, sirene en een harde stem door de luidspreker. De mensenmassa voor zich uitdrijvend, onze kant op. De hele ingang van de verboden stad werd schoongeveegd, iedereen moest weg. Een Chinese dame legde ons uit, dat het gewoon te druk was en dat iedereen weg moest. Te veel bezoekers, dus gaan de deuren even op slot. Zo gaat dat.

Dus hebben we even naar de mensen staan kijken. Natuurlijk waren wij zelf ook een bezienswaardigheid.

Heel grappig hoe dat gaat. Je ziet eerst de mensen kijken naar onze kleine, in de buggy. En dan kijken ze vertederd. Dan gaat hun blik omhoog, naar de moeder. En dan verschijnt de eerste frons. 'Heee, hier klopt iets niet.' En je ziet ze vertwijfeld kijken. Dan gaan ze naar de vader zoeken, want dan volgt de theorie: 'Okee, witte moeder…dan Chinese vader.' En dan zien ze mij. En dan zie je echt verbazing opkomen. En lopen ze voorbij. Kijken nog eens om. En nog eens. En als ze niet alleen zijn, wordt de rest er ook bij betrokken en wordt er gewezen en gepraat. Heel grappig om te zien.

Maar ik moet wel zeggen, de reacties zijn allemaal positief.

Maar goed, even wat rust opgezocht in een parkje en daarna op zoek naar een eettentje. In een dimsum tentje gaan zitten. Besteld wat we op de borden van anderen zagen liggen en dat hebben we heerlijk zitten smikkelen en smullen. Echt, Chinees eten, dat is genieten.

Nog geprobeerd om gebakken rijst te bestellen, maar het antwoord was 'Mei You' (hebben we niet). Ik keek verbaasd naar een groot bord rijst van andere mensen, en wees daar naar. 'Mei You' was het antwoord weer. Toch nog eens naar dat bord rijst gewezen: 'Kijk dan. Je hebt het zelf geserverveerd!' "Mei You" Nou ja, laat maar zitten dan. Toch lekker gegeten voor 16 Yuan, nog geen 1,5 euro.

Daarna een taxi proberen te pakken, terug naar het hotel, maar dat lukte niet echt. De enige taxi die we konden aanhouden, wilde er niet naar toe rijden.

Dus dan toch maar weer terug met de metro. Weer een zware trip terug. Alinda had spierpijn in d'r armen van het dragen. Ik wil haar dolgraag ontlasten en ook dragen, maar dan wordt het ook een grote huilbui, dat is nog te intiem voor haar. Dus dan is zij alleen de pineut. Die was dan ook doodop, toen we weer terug waren in het hotel. En Yi Mei was ook moe, die is na d'r fles al snel in slaap gevallen en ligt al een hele tijd lekker te slapen.

Tot morgen! Dat een lekkere rustige dag gaat worden. We hebben een tip voor een speeltuintje dichtbij en we moeten wat boodschappen doen.

Een reisdag en een relaxdag

2010-10-15T16:36:00.001+02:00

De volgende twee dagen stop ik in 1 bericht, zoveel is er niet gebeurd. Alhoewel, elke dag gebeurt er wel iets speciaals! Yi Mei is tenslotte bij ons!

14 oktober - Guangzhou - Beijing

Vandaag een reisdag, om 10:00 zouden we vertrekken naar het vliegveld, dat zou een klein uurtje rijden zijn. De bus in, op naar het vliegveld. We waren allemaal erg moe. Ik voelde me brak, laat staan hoe Alinda zich voelde, omdat zij continue met Yi Mei bezig is. En Yi Mei zelf was ook erg moe. Gelukkig viel ze al snel in slaap, zonder al te veel gedoe. Dat was een zegen!

Eenmaal op het vliegveld ging alles redelijk voorspoedig. Na het inchecken stapten we het vliegtuig in, we hielden ons hart vast, zou dit weer zo'n drama gaan worden als in de bus?

Maar nee, ze heeft nog het minst gehuild van alle kinderen, heeft een groot deel van de tijd met de stapelbekertjes gespeeld, wat meegegeten met ons, knisperboekjes gespeeld, ook wat gejammerd en niet willen zitten. Maar gelukkig ook geslapen bij mama op schoot. De vliegreis was sneller voorbij dan verwacht.

Aan de ene kant was het een raar idee om weg te gaan van de plek waar ze tot nu toe haar leventje heeft doorgebracht, aan de andere kant waren we blij dat we weg waren, het was daar zo warm en benauwd, we keken uit naar het frissere weer in Beijing.

Op het vliegveld zelf, werden we weer opgewacht door een andere gids. Die loodste ons naar een bus, die ons naar het hotel zou brengen. Een ritje van een uur, door de spits van Beijing. Ontzettend veel auto's, waar zijn de fietsers gebleven van 5 jaar geleden? Misschien dat we ze later nog zien, we zullen hier nog lang genoeg blijven.

Het hotel was super chique en we kregen echt een super deluxe kamer. Niet dat we er erg veel van konden genieten op dat moment. We waren zooo moe. Vooral door het slaapgebrek van de afgelopen dagen. Snel roomservice besteld, we hadden geen zin meer om ook nog naar een restuarant te gaan.

We waren blij dat we eindelijk in bed lagen, toch alweer rond een uur of 00:30 uur.

Beijing - 15 oktober

Een onrustige nacht gehad. Yi Mei is veel keren wakker geworden en dan huilt ze even. En dan worden wij ook weer wakker. Misschien had ze toch weer het een of ander te verwerken, van de afgelopen dagen. Het was ook niet mis. Rond 6 uur uiteindelijk stonden we op.

Alinda heeft Yi Mei nog in bed genomen even, zodat we nog wat konden doezelen. Maar madam wilde graag spelen met d'r speelgoed, dus was weer actief. Dus veel slapen is er niet van gekomen. Weer sjouwen met speelgoed.

We besloten om het rustig aan te doen vandaag. Een tijd met haar gespeeld. Er komt meer contact met haar. Papa en mama laten ook zien dat we samen kunnen knuffelen. Zodat ze ziet dat we bij elkaar horen. Dat lijkt ook te helpen. (Bedankt ook voor deze tip, dankzij de reacties)

Het grootste gedeelte van het speelgoed hoort bij mama. Wanneer ik 1 van die speeltjes gebruik, dan klopt het beeld niet, en dan begint d'r gezichtje weer te betrekken of begint ze te huilen.

Gelukkig heb ik ook een paar speeltjes. Zoals mijn mobieltje, die vind ze reuze interessant. Als je op het knopje drukt, komt er een foto van haar in beeld en gaat het licht branden. Dat vindt ze leuk.

En later op de dag, met de bellenblaas aan de gang geweest. Dat hebben we in het begin al eens geprobeerd, toen keek ze wat passief naar de bellen. Wat een verschil met nu! D'r wijsvingertje richting de bellen en ze kapot prikken. Verwonderd staren naar de bellen, een leuk gezicht. Ze had er plezier in.

Dus mobieltje en bellenblaas zijn mijn speeltjes, de andere dingen van mamma.

Een klein uitstapje naar buiten, na het ontbijt. Wat speels doen, vaak optillen door mama, die zwiert haar dan weer richting papa. We maken er een spelletje van. Papa pakt haar op en zwiert haar dan weer naar mama. En zo komt papa ook steeds meer in beeld.

Er is dus vooruitgang, gelukkig.

Na het middagslaapje pasfoto's wezen maken, die hadden we nog nodig voor de documenten. En daarna doorgelopen naar een heerlijk eettentje en in een apart hokje gezeten, lekkere kippenvleugeltjes gegeten en heerlijk biefspiesjes, echt superlekker, en groenten en fruitsalade. Heerlijk.

Tot slot nog met ons drietjes naar de Carrefour geweest., een gigantische supermarkt, eigenlijk veel te groot, voor die paar boodschapjes ben je een hele tijd aan het zoeken, het duurde een hele tijd tot we terug waren. Wat fruit en lekkers en drinken gekocht, en een leeslampje, wat we avonds aan kunnen laten staan, anders is het zo donker op de kamer. De andere lampen geven teveel licht.

Onze kleine is een leuke meid, met een prachtig toetje. Ze kan echt met zo'n blik kijken, heel nieuwsgierig, met de wenkbrauwen helemaal omhoog, mond open, open oogjes. En ze begint ook te wijzen nu. Naar oma, op de skype. Naar de lamp. Naar de grote tv. Geen idee wat gangbaar is voor haar leeftijd, maar ik vind haar nu al super intelligent, een slimme meid. Binnenkort ergens potloden scoren, het zou me niets verbazen wanneer ze de complete werken van de Chinese filosoof Confusius neerpent.

Het inslapen gaat steeds beter. Het ritueel is erg overzichtelijk. Schone luier, pyjama en slaapzak aan, dan lekker bij mama op schoot, fles melk leeglurken en in slaap vallen. Daarna na een minuutje of 10 tillen we haar op en gaat ze het ledikantje in. En slaapt ze lekker door. Heel weinig tegenstribbelen nu, even huilen en dan slaapt ze.

Eigenlijk zien we alleen nog maar vooruitgang en dat is zo fijn en zo speciaal. We zijn benieuwd wat de komende dagen ons nog gaan brengen.